ตอนที่ 167 จอมเกเรน้อยแห่งสำนักศึกษา

ในสำนักศึกษา หางตาของฟูจื่อถังกระตุกไม่หยุด ไรฟันกัดจนเมื่อย!

เพราะเรื่องที่อาจารย์เฒ่าหูมาหาเขาในกลางดึก วันนี้พอมาถึงสำนักศึกษา ใจและตาของเขาจดจ่ออยู่กับฝูเป่าทั้งหมด กลับลืมหนามแทงใจตัวจริงไปเสียสนิท—

จอมเกเรน้อยจางถิงอวี้

ว่ากันว่าบรรดาฟูจื่อผู้สอนเริ่มศึกษาในเมืองนี้ เกรงว่าจะไม่มีผู้ใดไม่รู้จักจางถิงอวี้

กู้ถังหาอาจารย์ให้บุตรชาย เชิญฟูจื่อในเมืองมาครบทุกคน แต่แต่ละคนทนได้ไม่เกินสามถึงห้าวันก็พ่ายแพ้ ถอนตัวจากไปอย่างเร่งร้อน

ฟูจื่อถังก็เป็นหนึ่งในนั้น

นึกย้อนถึงหลายวันในจวนตระกูลจาง หนวดเคราของฟูจื่อถังเริ่มเจ็บแปลบอีกครั้ง—ตอนนั้นถูกเจ้าหนูคนนั้นดึงไปหลายกำ จนเขาโกรธจนหนวดตั้งตาเบิก กลับไปหลายคืนก็นอนไม่หลับ

“ปัง!”

หมึกก้อนใหญ่กระเด็นไปถูกโต๊ะของนักศึกษาที่นั่งแถวหน้า

จางถิงอวี้ไม่รู้สึกตัวเลย ยังคงสาดหมึกวาดภาพ เอาตำรา ‘คัมภีร์สามอักษร’ เล่มดี ๆ ระบายจนกลายเป็นลายปีศาจ ทั้งใบหน้าและมือของตัวเองก็เปื้อนหมึกเต็มไปหมด