ตอนที่ 166 ฝูเป่า พวกเราอยากเล่นกับเจ้า

ฝูเป่าสะพายถุงใส่ตำราขึ้นหลัง โบกไม้โบกมือให้ทุกคน “ฝูเป่าไปสำนักศึกษาแล้วนะเจ้าคะ!”

“เฮ้อ เด็กดีระหว่างทางระวังตัวด้วยนะ!” กู้สี่เม่ยขยี้ตา ขอบตายังคงอดแดงระเรื่อมิได้

หลิ่วเชียนเชียนกับจ้าวสุ่ยเซิงเกาะอยู่ริมธรณีประตู ยืดคอยาวเหยียด “ฝูเป่าต้องเชื่อฟังคำฟูจื่อนะ หากมีใครรังแกเจ้าก็บอกฟูจื่อ อย่าให้คนอื่นเขารังแกเอาได้เล่า”

จ้าวชิงซานก้าวตามออกไปติด ๆ หลายก้าว บัณฑิตผู้ทรงเกียรติ ยามนี้คำพูดที่เอ่ยออกมากลับดูมิเข้าท่าอยู่บ้าง “ฝูเป่า หากอยู่ที่สำนักศึกษาแล้วไม่มีความสุขก็กลับมานะ พวกเราไม่เรียนก็ย่อมได้ อาสามเลี้ยงดูเจ้าไปชั่วชีวิตเอง”

จ้าวเถียนหวาโบกมืออย่างเอาเป็นเอาตาย สุ้มเสียงดังลั่นจนน่าประหลาด “น้องสาว! กลับบ้าน!”

อ่านตำราเสร็จก็กลับบ้าน ยามนี้เขาก็อยากเล่นกับน้องสาวแล้ว

ฝูเป่าหันหน้ากลับมาไม่หยุด ปากขานรับคำทีละประโยค มือเล็ก ๆ โบกมิยอมหยุด “ฝูเป่ารู้แล้วเจ้าค่ะ ฝูเป่าจะเชื่อฟังอย่างแน่นอน!”

มองดูพวกเขาทั้งสามเดินไกลออกไป กระทั่งเงาก็มองไม่เห็นแล้ว คนที่เหลือของตระกูลจ้าวยังคงตัดใจดึงสายตากลับมามิลง แม้แต่การเปิดแผงหาเงินก็ไร้ซึ่งกะจิตกะใจไปมากโข

ฝูเป่าเคยชินกับการอยู่บ้านทุกวัน ยามนี้นึกถึงเด็กน้อยต้องไปสำนักศึกษาตามลำพัง พวกเขาก็รู้สึกอยู่เสมอว่าในบ้านช่างว่างเปล่า จะทำสิ่งใดก็หมดเรี่ยวแรงไปเสียหมด

ในใจอดคิดวนเวียนมิได้ หากฝูเป่าอยู่ที่สำนักศึกษาแล้วถูกคนรังแกขึ้นมาจะทำเช่นไรเล่า นางเป็นเพียงเด็กตัวเล็กถึงเพียงนั้นแท้ ๆ...