ตอนที่ 165 ฝูเป่าไปสำนักศึกษาแล้ว

“เป็นคนพวกสำนักคุ้มกันตระกูลกัวอีกแล้ว ดวงจิตหยินไม่ยอมไปผุดไปเกิดจริง ๆ!” กู้สี่เม่ยขมวดคิ้วมุ่น

จ้าวชิงซานแค่นเสียงฮึ “คนของพวกเขาเฝ้าอยู่ข้างหลัง ตอนนี้ยังคิดจะบุกเข้ามาอีก วันวานไม่เห็นอยากกินเกี๊ยวน้ำบ้านเราขนาดนี้ พอวันนี้กลับรี่เข้ามาเชียว!”

จ้าวหม่านชางพึมพำเสียงเบา “ผ้าห่มผืนนั้น... เกรงว่าจะเป็นพวกเขาเล่นตลกแน่!”

พอได้ยินคำนี้ กู้สี่เม่ยก็ตบหน้าขาฉาดใหญ่ทันที “เป็นไปได้จริง ๆ ด้วย!”

จ้าวชิงซานก็ยิ่งคิดยิ่งไม่ชอบมาพากล “พวกเขาคงไม่ได้ตั้งใจหรอกนะ ล้อมพวกเราไว้ไม่ให้ออกไป ตอนนี้ยังมาหาเรื่องอีก เพื่อนบ้านละแวกนี้อยู่กันหมด หากถูกพวกเขาเห็นสภาพนี้ของพวกเราเข้าจริง ๆ ก็คงเชื่อคำโกหกพกลมของพวกมันน่ะสิ!”

หลิวกุ้ยจือกับพวกจ้าวสุ่ยเซิงเพิ่งมาถึง ชั่วขณะนั้นจึงยังจับต้นชนปลายไม่ถูก บัดนี้พอฟังเข้าใจคร่าว ๆ ก็พลอยร้อนใจขึ้นมาทันที

“ไม่ได้เด็ดขาด จะปล่อยให้พวกเขาทำสำเร็จไม่ได้ พวกเจ้ากว่าจะตั้งแผงนี้ขึ้นมาได้ไม่ง่ายเลย” หลิวกุ้ยจือรีบพูดกับจ้าวหม่านชาง “หม่านชาง เจ้ารีบออกไปขวางคนไว้ก่อน”

นางถามหลิ่วเชียนเชียนอีก “เชียนเชียน ผื่นคันเต็มตัวพวกเขานี้เจ้ารักษาได้หรือไม่ นานเท่าใดจึงจะยุบลงไป”

หลิ่วเชียนเชียนพยักหน้า น้ำเสียงหนักแน่นมั่นใจ “ราวครึ่งก้านธูปก็ยุบแล้วเจ้าค่ะ ผื่นคันนี้เพียงแค่ดูน่ากลัว ฝังเข็มสักสองสามเล่ม ดื่มน้ำสมุนไพรสักชามก็ยุบแล้ว”

ได้ยินนางพูดเช่นนั้น หลิวกุ้ยจือก็ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก