ตอนที่ 164 ผ้าห่มสองผืนถูกเล่นตุกติก

“นี่มัน... ไฉนพวกเราถึงโดนกันหมดเล่า” จ้าวชิงซานอึ้งงันไปบ้าง

จ้าวเถียนหวาทรมานอย่างยิ่ง เกาจนผิวหนังถลอกปอกเปิก ร้องตะโกนอย่างไม่สบอารมณ์ “คัน!”

กู้สี่เม่ยเองก็ตาค้าง ขบคิดอย่างไรก็ไม่กระจ่างแจ้ง “ไม่ถูกสิ เมื่อคืนพวกเราก็ไม่ได้กินของแปลกประหลาดอันใด ไฉนถึงได้ขึ้นผื่นคันกันหมดเล่า”

ผื่นคันนี้เพียงแต่คันคะยอเสียดแทงหัวใจ มิได้มีอาการตัวร้อนวิงเวียนศีรษะอื่นใด ทว่าแลดูน่ากลัวเป็นพิเศษ ถี่พรึ่บละลานตา ผู้ใดพบเห็นเป็นต้องขนพองสยองเกล้า

“พี่สะใภ้ วันนี้แผงค้านี้เห็นทีจะเปิดไม่ได้แล้ว” จ้าวชิงซานขมวดคิ้วเอ่ย

อย่างไรเขาก็เป็นผู้ศึกษาตำรา คิดอ่านรอบคอบกว่า “พวกเราในสภาพเช่นนี้หากให้คนนอกแลเห็น ไม่แน่ว่าจะมีคำพูดอะไรกันแพร่งพรายออกไป หากกระทบกระเทือนถึงชื่อเสียงของแผงค้า ภายหน้าการค้าย่อมทำได้ยากแล้ว”