ตอนที่ 162 กำไลหยกโอสถที่กลายเป็นสีดำ

“ฝูเป่าไม่ใช่ตัวประหลาดอัปลักษณ์เสียหน่อย!”

ฝูเป่าเงยหน้าขึ้นอย่างกะทันหัน กระทืบเท้าลงไปแรง ๆ จ้องมองเด็กหญิงตัวน้อยแปลกหน้าตรงหน้าอย่างโมโหโกรธา แก้มกลม ๆ พองโตจนกลายเป็นซาลาเปา

เด็กหญิงคนนั้นดูโตกว่าฝูเป่าสักสามสี่ขวบปี บนศีรษะประดับทองใส่เงิน ปิ่นมุกสั่นไหวจนชวนตาลาย บนร่างยังสวมใส่ผ้าแพรพรรณไหมชั้นเลิศที่หรูหราสะดุดตาเป็นประกาย ยืนอยู่บนท้องถนนสายนี้ ดูราวกับนกยูงหลากสีสันที่พลัดหลงเข้ามาในรังไก่ ช่างไม่เข้าพวกอย่างยิ่ง

เมื่อได้ยินคำพูดของฝูเป่า เด็กหญิงตัวน้อยก็ส่งเสียงฮึดฮัดออกมาคำหนึ่งอย่างหนักหน่วง

นางลูบคลำเครื่องประดับเต็มศีรษะของตนเองอย่างลำพองใจ ทั้งยังจงใจใช้สองมือยกชายกระโปรงที่ปักดอกไม้นานาพันธุ์จนเต็มขึ้นมา หมุนตัวไปหนึ่งรอบตรงหน้าฝูเป่า

“เห็นหรือไม่เล่า เจ้ามีรึ” นางมีสีหน้าเหยียดหยามเต็มประดา มองฝูเป่าจากมุมสูง “เจ้าพวกบ้านนอก ก็คือตัวประหลาดอัปลักษณ์นั่นแหละ!”

ฝูเป่าขมวดคิ้วเล็ก ๆ มือเล็ก ๆ ลูบคลำจุกผมมวยที่ผูกเชือกสีแดงเอาไว้ “ข้ามีริบบิ้นผมสีแดงที่ท่านแม่ทำให้ข้า!”

“ข้ายังมีกระโปรงตัวใหม่ที่พี่สาวอวิ๋นทำให้ข้าอีกด้วย!” นางเต็มไปด้วยความมั่นใจ ยืดอกเล็ก ๆ ขึ้นสูง เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ้อแอ้ไร้เดียงสาว่า “เจ้าต่างหากเล่าที่เป็นพวกบ้านนอก เจ้าต่างหากที่เป็นตัวประหลาดอัปลักษณ์!”

“เจ้า!” เด็กหญิงตัวน้อยไม่คิดเลยว่านังหนูยากจนผู้นี้จะกล้าเถียงตน

คนจนกรอบอย่างฝูเป่า พอได้เห็นการแต่งกายเช่นนี้ของนาง มิควรจะละอายใจในความต่ำต้อยของตน จนหวาดกลัวไม่กล้าพูดจาหรอกหรือจึงจะถูก