กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“นังเด็กบ้า เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร!”
พอเห็นฝูเป่า ใบหน้าของฮูหยินจางกู้ถังก็พลันดำคล้ำราวกับก้นหม้อ ในใจเริ่มตื่นตระหนกขึ้นมาด้วย
นังเด็กบ้านี่เมื่อครู่ยังเล่นว่าวอยู่ที่ลานโล่งตรงโน้นมิใช่หรือ เหตุใดพริบตาเดียวถึงปีนขึ้นไปบนต้นไม้ได้เล่า แล้วกู้เซี่ยซางล่ะ!
ฝูเป่าเห็นนางดุร้ายถึงเพียงนี้ ซ้ำยังด่าทอผู้อื่น จึงเบะปากน้อย ๆ ไม่อยากสนใจนาง ก้มหน้าพูดกับงูน้อยเสี่ยวชิงว่า “เสี่ยวชิง เร็วเข้า ช่วยข้าเอาว่าวลงมาที ข้าเอื้อมไม่ถึงแล้ว”
กู้ถังเบิกตากว้างมองดูงูปล้องฉนวนในมือตนเอง ราวกับมันฟังคำพูดของฝูเป่าเข้าใจจริง ๆ มันแลบลิ้นฟ่อ ๆ ออกมา
แต่นางก็ยังคงไม่ยอมปล่อยมือ
“ฟ่อ——”
งูน้อยเสี่ยวชิงแยกเขี้ยวฉับพลัน หัวพุ่งเข้าหาดวงตาของกู้ถังประดุจสายฟ้าแลบ เขี้ยวอันแหลมคมนั้นจวนเจียนจะแทงทะลุลูกตาอยู่รอมร่อ!
“กรี๊ด!” กู้ถังตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ ทั้งร่างหงายหลังไป มือก็คลายออกตามจิตสำนึก
“ฟึ่บ!” งูน้อยเสี่ยวชิงบิดกายคราหนึ่ง แล้วเลื้อยปราดเปรียวขึ้นไปบนต้นท้อ