ตอนที่ 157 หัวหน้ามือปราบหลิวถือรองเท้าให้ข้า

“ที่แห่งนี้ข้าใช้เงินทองแท้ ๆ ซื้อหามา เจ้าเอาสิ่งใดมากล่าวว่าเป็นอาณาเขตปกครองของเจ้า แล้วเอาสิ่งใดมาเก็บค่าคุ้มครอง!”

จ้าวหม่านชางโกรธจนตัวสั่น ไม่หวาดกลัวคำข่มขู่ของมันแม้แต่น้อย เขายืดอกหลังตรงเอ่ยเสียงดังว่า “ที่ข้ายังมีสัญญาซื้อขายแดงตัวอักษรดำบนกระดาษขาวที่นายอำเภอประทับตราไว้ หรือว่าเจ้ายังจะยิ่งใหญ่ไปกว่านายอำเภอได้อีกรึ”

“นายอำเภอรึ” กัวฝูกุ้ยส่งเสียงฮึอย่างแรง น้ำเสียงโอหังยิ่งนัก “นั่นเป็นสหายร่วมเป็นร่วมตายของพี่เขยข้า! ต่อให้หัวหน้ามือปราบหลิวมา พบข้าแล้วก็ยังต้องคุกเข่าลงถือรองเท้าให้ข้า!”

พลันได้ยินคำนี้ พวกฝูเป่าก็หันขวับไปมองหลิวจื่ออันเป็นตาเดียว

“ลุงหลิว ท่านต้องคุกเข่าลงถือรองเท้าให้คนชั่วผู้นั้นจริง ๆ หรือเจ้าคะ” ฝูเป่าตกตะลึงไปแล้ว ดวงตากลมโตเบิกกว้าง

เจ้าหน้าที่ศาลาว่าการหลายคนที่ตามมาส่งเสียงหัวเราะพรวดออกมา ทว่าใบหน้าของหลิวจื่ออันเองกลับดำคล้ำสนิท ครั้นได้ยินเสียงเจื้อยแจ้วไร้เดียงสาของฝูเป่าถามเช่นนั้น มุมปากก็กระตุกวูบ

เขาบดฟันกรอด เอ่ยกับฝูเป่าว่า “เจ้าอย่าไปฟังมันพูดจาเพ้อเจ้อ! ไป พวกเราเดินไปดูพร้อมกัน ดูซิว่าข้าจะถือรองเท้าให้มันอย่างไรกันแน่”

ทั้งสองสามคนเดินตรงไป พวกจ้าวหม่านชางมองเห็นแล้ว ทว่ากัวฝูกุ้ยที่ยืนหันหลังให้ด้านนอกยังคงไม่รู้ตัวเลยสักนิด

มันกำลังแค่นยิ้มอย่างวางอำนาจบาตรใหญ่ “หากหลิวจื่ออันอยู่ที่นี่ ข้าจะทำให้มันร้องไห้พลางร้องเรียกข้าว่าปู่!”