ตอนที่ 156 แม่นมซุนมาแล้ว

ฝูเป่าเห็นพ่อบ้านผู้นั้นดุร้ายปานนั้น ก็ตกใจกลัวอยู่บ้าง

แต่พอคิดถึงพี่สาวอวิ๋น เด็กน้อยก็รวบรวมความกล้าขึ้นมาอีกครา ชี้นิ้วไปที่ประตูห้องบานนั้นพลางเอ่ยว่า “ฝูเป่าจะเข้าไป หา... หาจิ้งหรีด!”

นางอายุน้อย ทว่าหาใช่ไม่รู้ความเอาเสียเลย ภาพเหตุการณ์ในฝันทำให้นางรู้ว่าไม่อาจเอ่ยถึงพี่สาวอวิ๋นได้

พี่สาวอวิ๋นถูกคนชั่วจับตัวมา นางต้องพาพี่สาวอวิ๋นกลับบ้าน!

“ข้าไม่สนว่าเจ้าจะเป็นเป่าอะไรทั้งนั้น ตอนนี้ไสหัวไปให้พ้นเดี๋ยวนี้!” พ่อบ้านเฒ่าอาศัยแสงสว่างจากคบเพลิงจำฝูเป่าได้ รู้ว่านางก็คือเด็กหญิงที่ช่วงนี้สนิทสนมกับนายน้อยผู้นั้น ปวดเศียรเวียนเกล้าเป็นยิ่งนัก

ไม่ว่าจะอย่างไร คืนนี้ย่อมไม่อาจปล่อยให้เด็กพวกนี้มาเอะอะโวยวายที่นี่เป็นอันขาด มิเช่นนั้นนายท่านต้องหักขาเขาแน่

พอนึกถึงตรงนี้ พ่อบ้านเฒ่าก็สีหน้าย่ำแย่ ก้าวขึ้นหน้าลงมือด้วยตนเอง กระชากฝูเป่าคิดจะโยนนางออกไปนอกจวน

ฝูเป่าตกใจ ร้องไห้โฮออกมาเสียงดัง “ไม่เอา ข้าไม่ไป! อาเล็ก——”

เดิมทีจ้าวเถียนหวากำลังหมอบอยู่ในพงหญ้าหาจิ้งหรีด ได้ยินเสียงหันกลับไปมอง ก็เห็นฝูเป่าถูกตาเฒ่าคนหนึ่งหิ้วลอยขึ้นมา!

“น้องสาว!”