ตอนที่ 147 หอนางโลมคืออันใด

“อวี้เอ๋อร์ เจ้ากล้าหรือ!” ฮูหยินจางโมโหเป็นฟืนเป็นไฟ!

จางถิงอวี้กลิ้งเกลือกไปมาบนตั่ง พลางส่งเสียงร้องโวยวาย “เช่นนั้นท่านก็ดูเอาเถิดว่าข้ากล้าหรือไม่!”

อาจเป็นเพราะอารมณ์พลุ่งพล่านเกินไป อีกทั้งร่างกายไม่ได้กินอะไรลงท้องเลย อ่อนเพลียอย่างยิ่งยวด พอกลิ้งตัวเช่นนี้ จู่ ๆ เขาก็หน้ามืดตาลายขึ้นมาวูบหนึ่ง

“อุแหวะ!” อ้าปากกว้าง เขาก็หมอบอยู่บนตั่งแล้วอาเจียนออกมา

“อวี้เอ๋อร์!”

เรื่องนี้ทำเอาฮูหยินจางตกใจแทบสิ้นสติ ตื่นตระหนกจนต้องรีบโผเข้ากอดเขาไว้ ปวดใจจนน้ำตาไหลพราก “ได้ ๆ ๆ แม่ไม่ดื้อดึงกับเจ้าแล้ว แม่ฟังเจ้า ไม่ไปหาเรื่องพวกเขาก็แล้วกัน ได้หรือไม่เล่า!”

“เจ้ากินอะไรสักหน่อยเถิดนะ ดีหรือไม่ หากยังไม่กิน ร่างกายนี้คงทนไม่ไหวจริง ๆ แล้ว!”

นางเพิ่งสิ้นเสียงพูด จางถิงอวี้ก็ดีดตัวลุกขึ้นนั่งอย่างว่องไว เบิกตากว้าง “ท่านแม่ ท่านพูดจริงหรือ ไม่ไปหาเรื่องบ้านของฝูเป่าจริง ๆ หรือ”

ฮูหยินจางกัดฟันกรามแน่น “ไม่หาเรื่องแล้ว!”

สีหน้าของนางดูย่ำแย่จนไม่ต้องพูดถึง อัดอั้นโทสะไว้เต็มอก