ตอนที่ 146 ฝูเป่าคืออาจารย์ตัวน้อย

วันรุ่งขึ้น กิจการของแผงเกี๊ยวน้ำตระกูลจ้าวยิ่งรุ่งเรืองเฟื่องฟูกว่าวันแรกเสียอีก

แม้คนตระกูลจ้าวจะเตรียมการไว้พร้อมสรรพแล้ว ทว่าก็ยังแทบจะง่วนจนมือเป็นระวิง

เรื่องที่เกี๊ยวน้ำบ้านเขาเอร็ดอร่อยนั้น เมื่อวานก็ถูกเหล่าลูกค้ากระจายข่าวไปทั่วแล้ว ชาวบ้านในตำบลไม่น้อยจึงมารอเฝ้าตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง

วุ่นวายจนเท้าแทบไม่ติดพื้นอยู่ตลอดทั้งวัน ย่างเข้าสู่ยามพลบค่ำ เกี๊ยวน้ำส่วนสุดท้ายก็ขายจนหมดเกลี้ยง

จ้าวหม่านชางรีบขออภัยเหล่าลูกค้าที่ยังคงเข้าแถวอยู่ด้านหลังอย่างไม่ขาดปาก แล้วรีบเก็บข้าวของปิดแผง

“ฟู่ว——” กู้สี่เม่ยประคองเอวนั่งลงบนเก้าอี้ พ่นลมหายใจออกมายาวเหยียด “แป้งก้อนที่เตรียมไว้เมื่อวานยังคิดว่าจะเหลืออยู่บ้างแท้ ๆ นึกไม่ถึงว่าฟ้ายังไม่ทันมืดก็ขายหมดอีกแล้ว”

“เงิน!”

จ้าวเถียนหวาเจ้าหนูซื่อบื้อผู้นี้ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยเอาเสียเลย เหงื่อไหลไคลย้อยไปทั้งตัวก็ยังประคองถุงเงินเอาแต่หัวเราะร่าอย่างโง่งม “เยอะ!”

เขายื่นถุงเงินส่งให้ฝูเป่า

บนตัวของฝูเป่าเปรอะเปื้อนแป้งหมี่ไปทั่วอีกครั้ง ยามนี้ประคองใบหน้ากลมเล็กพลอยหัวเราะตาม “พวกเราเก่งจริง ๆ เลยนะ หาเงินได้ตั้งเยอะแยะแน่ะ”