ตอนที่ 148 คนเลวคือท่านพ่อของเจ้า

ฝูเป่าจำได้ว่าจางถิงอวี้เคยเอ่ยถึง “หอนางโลม” แต่นางไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วหอนางโลมคืออันใด

ด้านในมีกลิ่นหอมเข้มข้นสายหนึ่งลอยโชยออกมา…

“ฮัดเช้ย!” ฝูเป่าจามออกมาคำโต รีบวิ่งไปทางต้นไม้ใหญ่ที่ว่าวติดอยู่

กลิ่นหอมนี้ฉุนจมูกเกินไป นางไม่ชอบใจเลย ต้องรีบเอาว่าวลงมา แล้วกลับไปหาจางถิงอวี้เพื่อเล่นสนุก

ว่าวติดอยู่ค่อนข้างสูง ฝูเป่ากลั้นใจออกแรงกระโดดสุดตัวแต่ก็ยังเอื้อมไม่ถึง—มือเล็กเท้าเล็กของนางสั้นเกินไปจริง ๆ!

ไม่มีหนทางอื่น ฝูเป่าจึงทำได้เพียงมัดขากางเกงให้แน่น ออกแรงเท่าที่มีกอดลำต้นไม้ไว้ แล้วปีนขึ้นไปเสียงดังฮึดฮัด ๆ

ยังดีที่นางตัวเล็ก ร่างกายก็เบา ปีนขึ้นไปหมอบอยู่บนกิ่งไม้ก็มิต้องกลัวกิ่งไม้จะหัก ใบไม้ดกหนาช่วยบดบังเงาร่างเล็กของนางไว้จนมิดชิด

กว่าจะได้ว่าวผีเสื้อตัวใหญ่ของตนมามิใช่เรื่องง่าย ฝูเป่ายิ้มจนตาหยี กำลังคิดจะลงจากต้นไม้ ทว่าพอเงยหน้าขึ้นกลับมองเห็นลานหลังหออิ๋งชุน