ตอนที่ 144 พระจันทร์บนข้อมือของฮูหยินจาง

ฮูหยินจางพาหญิงรับใช้มายืนตระหง่านอยู่หน้าแผงเกี๊ยวน้ำตระกูลจ้าว ชาวบ้านในตำบลต่างพากันแตกฮือสลายตัวไปในพริบตา

ผู้คนที่นั่งกินอยู่ในแผงเดิมทีต่างก็มีสีหน้ากระสับกระส่าย ประคองชามเกี๊ยวน้ำไว้ด้วยความเสียดายไม่อยากจากไป ได้แต่ก้มหน้าก้มตากอบโกยยัดเข้าปากคำโตอย่างเอาเป็นเอาตาย หวังจะรีบกินให้หมดโดยไว

ฮูหยินแห่งจวนตระกูลจาง ชาวบ้านในตำบลมีผู้ใดบ้างไม่รู้จัก

หากไปล่วงเกินจอมเกเรน้อยตระกูลจาง อย่างมากก็คงแค่โดนทุบตีสักยก ทว่าหากล่วงเกินฮูหยินจาง เกรงว่าคนเฒ่าคนแก่เด็กเล็กทั้งครอบครัวคงไม่มีวันได้อยู่อย่างสงบสุขเป็นแน่

ทุกคนต่างรู้สึกหวาดผวาอยู่ในใจ

จ้าวหม่านชางเห็นลูกค้าที่ต่อแถวอยู่จู่ ๆ ก็แตกฮือไป กำลังนึกสงสัยอยู่เต็มอก ครั้นเงยหน้าขึ้นก็เห็นสตรีผู้หนึ่งสวมใส่ผ้าไหมแพรพรรณเลิศหรู บนศีรษะปักเครื่องประดับเต็มไปหมด ยืนค้ำหัวอยู่ตรงนั้นด้วยแรงกดดันดุดันเอาเรื่อง

หัวใจเขาพลันกระตุกวูบ รีบปั้นรอยยิ้มประจบ “ฮูหยิน ท่านต้องการทานเกี๊ยวน้ำหรือไม่ขอรับ”

“เจ้าเป็นอะไรกัน ถึงคู่ควรมาสนทนากับข้า!” ฮูหยินจางเลิกคิ้วเรียวขึ้น แค่นเสียงฮึดฮัดอย่างเย็นชา สีหน้าแสดงความรังเกียจเดียดฉันท์ออกมาอย่างชัดเจน