กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
วันสุดท้ายของเดือนสอง
ท้องฟ้าเพิ่งจะสลัวราง หลิวกุ้ยจือไม่ให้ทุกคนไปที่ทุ่งนาอีก ให้เพียงสามสหายจ้าวหม่านชางขึ้นเขาไปทำงาน
นางยัดข้าวกล้องหยาบหนึ่งถุงกับไข่ไก่หนึ่งตะกร้าให้กู้สี่เม่ย
“เจ้ามัวพะวงเรื่องพี่สะใภ้ที่ตระกูลฝ่ายแม่กระมัง” นางยิ้มพลางเอ่ยกับกู้สี่เม่ย “วันนี้ก็พาฝูเป่ากลับไปดูเสียหน่อย เห็นกับตาแล้วถึงจะเบาใจ”
กู้สี่เม่ยเป็นห่วงตระกูลฝ่ายแม่ตลอดเวลาจริง ๆ ทั้งยังไม่รู้ว่าท่านพ่อท่านแม่ตัดสินใจอย่างไรในท้ายที่สุด ตกลงว่าพี่สะใภ้กลับมาหรือไม่
เมื่อได้ยินแม่สามีเอ่ยเช่นนั้น นางจึงพยักหน้า
เพียงแต่...
“ท่านแม่ มากเกินไปแล้ว... ข้าเอาไข่ไก่ไปไม่กี่ฟองก็พอ” ไม่กี่วันก่อนหลิวกุ้ยจือเพิ่งจะยัดของให้ตระกูลฝ่ายแม่ของนางไปไม่น้อย ตอนนี้ยังจะเอาไปมากถึงเพียงนี้อีก ในใจนางรู้สึกเกรงใจยิ่งนัก
หลิวกุ้ยจือผลักนางให้เดินออกไปข้างนอก โบกมือพลางว่า “แค่นี้จะนับว่ามากอะไร คราวก่อนเจ้าไม่ได้ยินพี่ใหญ่ของเจ้าบอกหรือ พี่สะใภ้ของเจ้าขโมยธัญพืชในบ้านไปจนเกลี้ยง หากเจ้าไม่เอาไปบ้าง เด็กสามคนตระกูลฝ่ายแม่เจ้ามิต้องกลืนรำข้าวสาลีรำข้าวตามไปด้วยรึ”
ของพรรค์นั้นแต่ก่อนบ้านตนกินมาไม่น้อย ตอนนี้นึกขึ้นมาคอยังรู้สึกระคายเคืองอยู่เลย