กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ฝูเป่ากับหลิวกุ้ยจือในใจเป็นห่วงยิ่งนัก จึงวิ่งเหยาะ ๆ กลับบ้านตลอดทาง
ทว่าพอถึงบ้าน ได้เห็นหลิ่วเชียนเชียนและกู้สี่เม่ยนั่งอยู่ในลาน ทั้งสองคนต่างตกใจจนสะดุ้งโหยง!
“เชียนเชียน เจ้า เจ้าเป็นอะไรไปน่ะ!” หลิวกุ้ยจืออุทานด้วยความตกใจ พลางรีบวิ่งเข้าไปหา
ฝูเป่าเองก็ร้อนใจยิ่งนัก เอาใบหน้าเล็ก ๆ ถูไถหลิ่วเชียนเชียนด้วยความสงสาร “อาสะใภ้รองไม่ร้องน้า... ฝูเป่าหอมแก้มนะ ไม่ร้องน้า...”
นางหอมแก้มหลิ่วเชียนเชียนฟอดหนึ่ง เห็นใต้ตาของอาสะใภ้รองคล้ำเป็นปื้น ดวงตาบวมเป่งราวกับผลวอลนัตใบใหญ่สองลูก!
เดิมทีหลิ่วเชียนเชียนหลั่งน้ำตาเงียบ ๆ พอถูกฝูเป่าหอมแก้ม ก็โผเข้ากอดร่างเล็กไว้แน่น ซบหน้าลงกับลำคอนาง “ฮือ ๆ ๆ... ฝูเป่า—”
คราวนี้ฝูเป่าไม่รู้จะทำอย่างไรจริง ๆ ได้แต่ยื่นแขนสั้น ๆ ออกไปกอดนางไว้แน่นสุดแรง “อาสะใภ้รอง อารองนิสัยไม่ดี! ฝูเป่านิสัยดี ฝูเป่ารักอาสะใภ้รองนะ!”
หัวใจของหลิวกุ้ยจือเย็นเยียบไปหมด ริมฝีปากสั่นระริกเอ่ยถามด้วยเสียงสั่นเครือ “สุ่ยเซิงเขา... ใช้การไม่ได้จริง ๆ หรือ”
พูดจบ ร่างกายก็ซวนเซไปมา
นี่ นี่จะทำอย่างไรดีเล่า!