เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เมื่อเห็นหลิ่วเชียนเชียนจ้องมองตนตาละห้อย กู้สี่เม่ยก็รู้ว่านางร้อนใจจริง ๆ เสียแล้ว
นางข่มความขัดเขินเอาไว้ กลืนน้ำลายลงคอแล้วเอ่ยเสียงเบา “ก็... ก็คืนที่เขารับข้าเข้าประตูเรือนนั่นแหละ...”
กู้สี่เม่ยกับจ้าวหม่านชางเคยพบหน้ากันครั้งหนึ่งก่อนแต่งงาน ในใจของทั้งสองต่างก็พอรู้กันอยู่ พอจ้าวหม่านชางมาสู่ขอถึงเรือน สองเฒ่าตระกูลกู้เห็นท่าทางเอียงอายของลูกสาว ในใจก็กระจ่างแจ้งยิ่งนัก
แม้ตระกูลจ้าวผู้เฒ่าจะยากจนข้นแค้นจนแทบไม่มีกิน สองเฒ่าตระกูลกู้ก็ยังยอมให้ลูกสาวแต่งออกไป
ยังนับว่าดี ที่นางมิได้แต่งให้คนผิด
ครั้นได้ยินกู้สี่เม่ยกล่าวเช่นนี้ ไหล่ของหลิ่วเชียนเชียนก็ลู่ตกลงไปครึ่งหนึ่ง
ที่แท้สามีภรรยาบ้านอื่นแต่งงานกัน ล้วนเป็นสามีภรรยาที่แท้จริงตั้งแต่คืนเข้าหอ มีเพียงนางกับจ้าวสุ่ยเซิง...