ตอนที่ 130 หากฝูเป่ายังอยู่

ข่าวคราวที่แน่นอนจากราชสำนักทำให้ทั่วทั้งอ่าวชิงสุ่ยพลันคึกคักมีชีวิตชีวาขึ้นมา

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ฝูเป่าตามจ้าวเถียนหวาขึ้นเขาไปขุดผักป่า ก็เห็นชาวบ้านไม่น้อยตื่นกันแล้ว ต่างแบกจอบถือพลั่วเร่งรุดไปยังที่ดินของตน แต่ละคนล้วนมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้า

“ฝูเป่า ไปขุดผักป่ารึ” สะใภ้หนิวเหล่าเอ้อร์เห็นฝูเป่าเข้า จึงร้องทักทายอย่างยิ้มแย้ม พลางล้วงเอามันเทศขนาดเท่านิ้วหัวแม่มือที่ยังอุ่นกรุ่นออกมาจากอกเสื้อยื่นส่งให้ “กินมื้อเช้าหรือยัง ป้าสะใภ้พกติดตัวมาพอดี มาเถิด รองท้องเสียหน่อย”

ฝูเป่ายื่นมือรับมา ประคองไว้ในฝ่ามือพลันอบอุ่นไปทั้งใจ นางแหงนหน้าดวงน้อยขึ้นส่งยิ้มหวานละมุน “ขอบคุณเจ้าค่ะป้าสะใภ้!”

“อัยโย่ว!” สะใภ้หนิวเหล่าเอ้อร์เห็นท่าทางว่านอนสอนง่ายของนาง ก็อดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นลูบศีรษะนาง ยิ้มจนตาหยีแทบมองไม่เห็นดวงตา

ทางด้านนั้นหนิวเหล่าเอ้อร์กำลังแบกจอบ อุ้มตงจื่อเดินมุ่งหน้าไปยังคันนา สะใภ้หนิวเหล่าเอ้อร์จึงรีบโบกมือ “ป้าสะใภ้ลงแปลงนาก่อนละนะ พวกเจ้าขึ้นเขาก็ระวังตัวกันด้วยเล่า”

ฝูเป่าขานรับเสียงใสอยู่เบื้องหลัง

ตลอดทาง ฝูเป่าพบเจอเหล่าลุงป้าน้าอาไม่น้อย ทุกคนต่างยิ้มแย้มทักทายนาง บ้างก็ยัดของกินเล่นใส่มือให้

ป้าสะใภ้เฒ่าตระกูลจางเอ่ยกับนางว่า “ฝูเป่า ที่ดินบ้านเจ้าไฉนยังไม่ลงมืออีกเล่า ฝนนี้มองดูก็ใกล้จะตกแล้ว ต้องรีบเร่งเข้าแล้วหนา”

ฝูเป่ายังมิทันได้ตอบ ป้าหลี่ผู้ปากไวก็หัวเราะร่า “คนตระกูลจ้าวล้วนขยันขันแข็ง มีที่ใดต้องให้พวกเราไปเร่งเร้ากันเล่า”