ตอนที่ 129 ราชครูทำพิธีขึ้นแท่นขอฝน

“ไม่—” น้ำตาของฝูเป่าเอ่อล้นทะลักเบ้า นางส่ายหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย “ไม่เอา! ฝูเป่าไม่เอา! พี่ชาย—ฝูเป่าไม่เอาเลือด! ต้องปลอดภัยสิ…ทุกคนต้องปลอดภัย…ฮือ ๆ ๆ…ไม่เอา—”

ท่าทางเช่นนี้ของนางทำเอาคนรอบข้างตกใจแทบสิ้นสติ ทุกคนต่างไม่รู้ว่าเกิดอันใดขึ้นกับนาง

ทว่าฝูเป่ากลับคล้ายถูกมารเข้าสิง กุมมือเสิ่นเสียวเหิงไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ยามส่ายหน้าไปมา หยาดน้ำตาก็หยดเผาะ ๆ ร่วงหล่นลงมาไม่ขาดสาย

“ฝูเป่าไม่เอาเลือด…ไม่เอาให้พี่ชายหลั่งเลือด…ไม่เอาให้พวกท่านลุงของพี่ชายหลั่งเลือด…ต้องปลอดภัยสิ…”

ความคิดนี้หยั่งรากลึกในใจของนาง ทั้งยังแจ่มชัดขึ้นทุกที

สิ่งที่ตามมาติด ๆ คือความรู้สึกเวียนศีรษะอันคุ้นเคย เรี่ยวแรงทั่วร่างคล้ายถูกสูบหายจนสิ้น ตรงหน้ามืดทะมึนวูบวาบ เห็นชัดว่าจวนจะหมดสติไปแล้ว

ไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นเลยว่า ภายในคอเสื้อของฝูเป่า จี้หยกชิ้นนั้นที่เสิ่นเสียวเหิงมอบให้นาง ได้ทอประกายแสงสีขาวนวลขึ้นมาชั้นหนึ่งอย่างเงียบงัน