ตอนที่ 128 ตระกูลจ้าวผู้เฒ่าเป็นบ้านของเจ้าตลอดไป

“ปัง!”

ประตูเรือนพลันส่งเสียงดังลั่น จ้าวเถียนหวาไม่รู้ไปแบกก้อนหินใหญ่ก้อนหนึ่งมาจากที่ใด ขวางปิดประตูใหญ่เอาไว้แน่นหนา

เขายืนอยู่หน้าก้อนหิน ตาแดงก่ำ เจ้าเด็กโง่งมเอาแต่ร้องตะโกนคำเดิมซ้ำไปซ้ำมาว่า “ไม่ไป!”

ยามเสิ่นเสียวเหิงมาถึงใหม่ ๆ ในตอนแรก เขาไม่ชอบหน้าเจ้าหนูผู้นี้ รู้สึกว่ามาเพื่อแย่งน้องสาวไปจากตน

ทว่ายามนี้ เขากลับอาลัยอาวรณ์ไม่อยากให้เสิ่นเสียวเหิงจากไป คิดอย่างซื่อบื้อว่าขอเพียงปิดประตู คนก็ย่อมไปไม่ได้แล้ว

คนตระกูลจ้าวต่างพากันขอบตาแดงก่ำ

ไฉนเลยจะมีเพียงฝูเป่าที่อาลัยอาวรณ์? หรือจ้าวเถียนหวาที่ไม่อยากให้ไป? ครอบครัวใหญ่นี้ มีผู้ใดในใจรู้สึกดีบ้างเล่า!

เพียงแต่พวกเขาทุกคนล้วนเข้าใจ เสิ่นเสียวเหิงจะไปย่อมมีเหตุผลของตน มิจำเป็นต้องถามซักไซ้ จึงได้แต่กดข่มความอาลัยอาวรณ์ไว้ในก้นบึ้งหัวใจ