ตอนที่ 127 ต่อไปนี้ฝูเป่าจะไม่กินถังหูลู่แล้ว

หวังชิวจวี๋เดินเข้ามาใกล้ต้นหวงไหวโบราณ เห็นทุกคนพากันจ้องมองนาง คิ้วก็ขมวดมุ่นในทันใด “จ้องอะไรกันนักหนา!”

“หวังชิวจวี๋ เจ้าได้ยินเรื่องที่ลูกสะใภ้หัวหน้าตระกูลจ้าวตั้งครรภ์แฝดหรือยัง” มีชายชราคนหนึ่งชอบดูเรื่องสนุกไม่กลัวเรื่องใหญ่ แกล้งขึ้นเสียงดัง

หวังชิวจวี๋ชะงักฝีเท้า ชายตามองหลิวกุ้ยจือ วาจาที่พ่นออกจากปากร้ายกาจยิ่งนัก “ทำไมเล่า ลูกในท้องรักษาไว้ไม่ได้ พาท่านตายตกตามไปด้วยรึ ข้าบอกแต่แรกแล้ว เลี้ยงดาวหายนะไว้ไม่ช้าก็เร็วต้องตายหมดสิ้น...”

“ผายลมมารดาเจ้าสิ!” หลิวกุ้ยจือมิใช่คนยอมคน ถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างดุเดือดทันควัน “สี่เม่ยบ้านข้าสบายดีนัก! ทารกในครรภ์มั่นคงดี เด็กสองคนแข็งแรงยิ่งกว่าลูกวัวเสียอีก! โกรธจนตัวสั่นหรือยังล่ะ ฮึ ๆ อย่าได้อิจฉาจนนอนไม่หลับอีกล่ะ!”

“อะไรนะ ข้าไม่เชื่อ...” หวังชิวจวี๋เบิกตากว้างกลมโต โพล่งออกมาแทบจะในทันที ดวงตาที่เดิมหม่นหมองพลันมีเส้นเลือดแดงก่ำผุดพราย “หลอกผู้ใดกัน! เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด...”