ตอนที่ 126 วาสนาของฝูเป่า

“นี่……นี่จะเป็นไปได้อย่างไรกัน” หลิ่วเชียนเชียนอุทานเสียงหลง สามนิ้วขยับทาบบนข้อมือของกู้สี่เม่ยซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยิ่งตรวจละเอียดก็ยิ่งอ้าปากค้างตาค้าง แทบจะระแวงว่าตนเองกำลังตกอยู่ในความฝัน

เมื่อเห็นสีหน้าของนางแปรเปลี่ยนไปมาไม่หยุด ทุกคนต่างก็ร้อนใจขึ้นมา

หัวใจของจ้าวหม่านชางลอยมาจุกอยู่ที่คอหอยอีกครา น้ำเสียงสั่นเครือ “น้องสะใภ้รอง เป็นอันใดไป หรือว่า……ร่างกายของพี่สะใภ้เจ้าจะ……”

ถ้อยคำด้านหลังเขาไม่กล้าเอ่ยต่อไป

คนอื่น ๆ ล้วนกลั้นหายใจ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

ลูกไม่อยู่แล้วก็นับว่าปวดใจยิ่งนัก คนเป็นท่านจะเกิดเรื่องผิดพลาดขึ้นอีกไม่ได้เด็ดขาด!

หลิ่วเชียนเชียนยืนยันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในที่สุดก็เงยหน้าขึ้น ในดวงตาเปล่งประกายความไม่อยากจะเชื่อออกมา “พี่สะใภ้ไม่เป็นไร เป็นลูก……”

“ลูก……มีขึ้นมาใหม่อีกแล้ว!”

“หา” ทุกคนต่างพากันอึ้งงัน ฟังความหมายในคำพูดนี้ไม่เข้าใจ

หลิวกุ้ยจือเอ่ยถามอย่างอึกอัก “อันใดคือคำว่า ‘มีขึ้นมาใหม่อีกแล้ว’ รึ”