ตอนที่ 125 น้องชายและน้องสาวไม่ไป

“น้องชาย น้องสาว!”

ฝูเป่าเป็นเพียงคนเดียวที่มิได้แสดงสีหน้าตระหนกตกใจ เพียงแต่ขมวดคิ้วเล็ก ๆ จนแน่น ยื่นมือน้อย ๆ สั้น ๆ ออกไปอย่างร้อนรน พลางลูบท้องของกู้สี่เม่ยเบา ๆ แล้วปลอบประโลมด้วยน้ำเสียงใสซื่อประสาเด็กว่า “ไม่ร้องนะ ไม่ร้อง น้องชาย น้องสาวไม่ร้องนะ!”

เสียงอันไร้เดียงสานี้ได้ดึงทุกคนให้หลุดพ้นจากความตกตะลึงกลับมา

ทุกคนต่างดีใจขึ้นมาคราแรก จากนั้นก็ลนลานราวกับมดบนกระทะร้อน พากันรุมล้อมกู้สี่เม่ยจนทำตัวไม่ถูก

“สิบปีไม่มีวี่แวว กว่าจะตั้งครรภ์ได้ ไฉน ไฉนถึงต้องมาเจอเรื่องเช่นนี้เล่า!” ป้าสะใภ้เฒ่าตระกูลกู้ทุบอกตนเอง ทั้งนึกเสียใจทั้งละอายใจ น้ำตาไหลอาบเต็มหน้า “ล้วนโทษข้าทั้งสิ้น… โทษที่ตระกูลข้าเคราะห์ร้าย ให้ไอ้คนสมควรโดนสับเป็นพันชิ้นนั่นมาชนกระแทกสี่เม่ย… ลูกสาวผู้น่าเวทนาของข้า แม่ก่อกรรมทำเข็ญแท้ ๆ —”

กู้สี่เม่ยแต่งงานมาสิบปีไร้ทายาท แม้ตระกูลจ้าวจะไม่เคยว่ากล่าวอันใด แต่เฒ่าชราทั้งสองแห่งตระกูลกู้กลับกระวนกระวายใจอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

ลูกสาวไม่มีลูกเต้าคอยเคียงข้าง วันหน้ายามแก่ตัวไปจะทำเช่นไรเล่า บัดนี้ยากเย็นเหลือเกินกว่าจะมีข่าวดี กลับถูกบ้านตนเองทำร้ายเข้า จิตใจของเฒ่าชราทั้งสองจึงรุ่มร้อนทรมานราวกับตกลงไปในกระทะทองแดง

ป้าสะใภ้เฒ่าตระกูลกู้ซวนเซจนยืนไม่อยู่ กู้โส่วเถียนประคองนางไว้ ตัวเขาเองก็สั่นสะท้านไปทั้งร่าง ดวงตาฝ้าฟางสีหน้าแดงก่ำ