ตอนที่ 124 สัญญาณแท้งบุตรของกู้สี่เม่ย

“อ๊าก——”

ซุนพัวผีส่งเสียงร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนา หน้าท้องมีรูเลือดเพิ่มขึ้นมาหนึ่งแผล

“เชียนเชียน!” หลิวกุ้ยจือหรือจะยังสนใจเจ้าอันธพาลผู้นั้น นางถลันเข้าไปตรงหน้าหลิ่วเชียนเชียน ขอบตากลายเป็นสีแดงก่ำอย่างรุนแรง “เจ้าเป็นเยี่ยงไรบ้าง บาดเจ็บตรงไหนหรือไม่ เจ้าคนสมควรตายผู้นี้ มันวางยาเจ้าใช่หรือไม่!”

ฝูเป่าก็กุมมืออันเย็นเยียบของหลิ่วเชียนเชียนไว้เช่นกัน ใบหน้าเล็ก ๆ ร้อนรนจนย่นเข้าหากัน “อาสะใภ้รอง!”

น้ำตาของหลิ่วเชียนเชียนจึงค่อยทะลักออกมาดั่งสายน้ำ ความหวาดกลัวและสิ้นหวังเมื่อครู่ล้วนแปรเปลี่ยนเป็นความคับแค้นใจ จนสำลักจนนางสูดหายใจสะอึกสะอื้น

จ้าวสุ่ยเซิงเหวี่ยงซุนพัวผีลงบนพื้นราวกับกระสอบป่านขาดวิ่น รีบนั่งยองลงตรงหน้าเชียนเชียน ชายร่างกำยำหยาบกระด้างที่เมื่อครู่ยังดุร้ายดั่งปิศาจ บัดนี้กลับเงอะงะทำตัวไม่ถูก สุดท้ายทำได้เพียงสอดแขนช้อนเอวนางอุ้มขึ้นมาอย่างระมัดระวัง แล้วก้าวยาว ๆ ดุจดาวตกส่งนางเข้าไปในห้อง

“นี่……นี่จะทำเยี่ยงไรดี” หลิวกุ้ยจือเดินตามเข้ามาในห้อง ยืนถูมือไปมาอยู่ตรงหัวเตียง

เรื่องสกปรกโสมมพรรค์วางยาเยี่ยงนี้ นางที่เป็นเพียงหญิงรับใช้ชราบ้านนอกไหนเลยจะรู้เรื่อง ทำได้เพียงตบต้นขาตนเอง “ข้า ข้าจะไปหยิบเงินเดี๋ยวนี้ พวกเราไปตามหมอที่ตำบลมา!”

ท่านพ่อท่านแม่ตระกูลหลิ่วกลับบ้านเกิดไปทำธุระเมื่อหลายวันก่อน บัดนี้ที่พอนึกออกจึงมีเพียงหัวหน้ากองในตำบลเท่านั้น

ฝูเป่าดึงชายเสื้อของเสิ่นเสียวเหิง “พี่ชายตัวน้อย พวกเราไปผูกรถเทียมลากันเถิด ให้อาสะใภ้รองนั่งรถไป!”