ตอนที่ 123 จ้าวสุ่ยเซิง...ไม่ได้เรื่อง?

ตระกูลจ้าว ห้องครัว

หลิ่วเชียนเชียนเปิดฝาหม้อออก ไอละอองน้ำสีขาวโพลนพวยพุ่งออกมาดัง “ฟู่ว” นางออกแรงยกถังน้ำร้อนขนาดใหญ่ที่เต็มเปี่ยมอย่างยากลำบาก แล้วหมุนกายเดินตรงไปยังห้องเล็กติดกันที่กั้นแยกไว้เป็นพิเศษ

ห้องเล็กแห่งนี้คนในบ้านเพิ่งเก็บกวาดขึ้นมาเป็นพิเศษเมื่อช่วงก่อน โดยกั้นมุมหนึ่งของห้องเก็บฟืนเดิมออกมา ฝาผนังพอกด้วยดินสีเหลืองเพื่อกันลม ด้านในวางถังไม้ขนาดใหญ่สูงครึ่งตัวคนไว้หนึ่งใบ

ยามอากาศหนาวการอาบน้ำที่นี่ ย่อมสบายเนื้อสบายตัวกว่าการเช็ดตัวในเรือนมากนัก ทั้งยังไม่ทำให้หนาวสั่นอีกด้วย

หลิ่วเชียนเชียนเดินไปกลับอยู่หลายเที่ยว เทน้ำร้อนลงในถังไม้ ผสมน้ำเย็นลงไปอีกเล็กน้อย แล้วยื่นมือลองหยั่งอุณหภูมิดู จากนั้นจึงแง้มปิดบานประตูไม้ซอมซ่อนั้นลง และเริ่มปลดเปลื้องอาภรณ์

การต้มน้ำอาบในบ้านนับเป็นเรื่องฟุ่มเฟือยที่สิ้นเปลืองทั้งฟืนและน้ำยิ่งนัก หากมิใช่แม่สามีหลิวกุ้ยจือเอ่ยปาก ยามปกติทั้งนางและกู้สี่เม่ยต่างก็ทำเพียงใช้ผ้าชุบน้ำเปียกเช็ดตัวในเรือนของตนเท่านั้น

จะมีก็แต่ฝูเป่าแม่หนูน้อยคนนั้น ที่ต้องต้มน้ำอาบจนตัวหอมฟุ้งทุกวันเว้นวัน——

เด็กน้อยผิวบอบบางทั้งยังชอบเล่นน้ำ คนในตระกูลจ้าวต่างก็ยินดีตามใจนาง

นอกกำแพงลานบ้าน

ซุนพัวผีปีนข้ามเข้ามาในลานบ้านตระกูลจ้าวอย่างไร้สุ้มเสียง มันคลำทางเรื่อยมาโดยไม่พบแม้แต่เงาผีสักครึ่งสาย คาดว่าบุรุษสตรีในหมู่บ้านที่ยังขยับเขยื้อนได้คงพากันไปรวมตัวแย่งน้ำที่หลังเขาจนหมดสิ้นแล้ว