ตอนที่ 122 กู้ชื่อเสียงให้อ่าวชิงสุ่ย

“……พวกเราจะไปบอกทุกหมู่บ้านรอบ ๆ เดี๋ยวนี้ ว่าอ่าวชิงสุ่ยก็คือรังโจรภูเขา! ให้พวกเขาตามพวกเรา บุกขึ้นไปอ่าวชิงสุ่ยด้วยกัน กำจัดตัวกาลกิณีนี้เสีย!”

ฝูเป่าถูกจ้าวหม่านชางอุ้มไว้ในอ้อมอกเดินไปข้างหน้า มือเล็ก ๆ ยังคงกำแขนเสื้อของหลิวจื่ออันไว้แน่น ทั้งสามคนเพิ่งจะเข้าใกล้บริเวณตาน้ำก็ได้ยินเสียงแหลมสูงบาดหูของหญิงรับใช้ชราดังขึ้น

คำพูดนี้แล่นเข้าหู สีหน้าของจ้าวหม่านชางพลันเปลี่ยนไปทันควัน “ไอ้คนใจดำอำมหิตที่ไหนมาพ่นมูลเต็มปากอยู่ตรงนั้น!”

หลิวจื่ออันก็ใจหายวาบ สีหน้าพลันบึ้งตึงลงทันที

เท้าหน้าเขาเพิ่งจะกราบเรียนเรื่องราวความกล้าหาญชอบธรรมของอ่าวชิงสุ่ยต่อหน้านายอำเภอ นายอำเภอเอ่ยปากให้รางวัลเชิดชูและยกย่องสรรเสริญอย่างยิ่ง เท้าหลังกลับมีคนมาร้องป่าวอยู่ที่นี่ว่าอ่าวชิงสุ่ยเป็นรังโจรภูเขาอย่างนั้นหรือ

ซ้ำยังจะ “บุกขึ้นไปอ่าวชิงสุ่ย” อีกรึ

นี่ไหนเลยจะเป็นการด่าทออ่าวชิงสุ่ย นี่มันกำลังตบหน้าที่ว่าการอำเภอ ตบหน้าเขาหลิวจื่ออันชัด ๆ!

เจ้าหน้าที่ศาลาว่าการทั้งสี่คนด้านหลังยิ่งทั้งตกใจทั้งโกรธแค้น ที่ตกใจคือเด็กน้อยฝูเป่าผู้นี้พูดไม่ผิดจริง ๆ ที่นี่กำลังประลองกำลังกันอยู่จริง ๆ ส่วนที่โกรธแค้นคือยายเฒ่าชั่วช้าผู้นั้นใส่ร้ายป้ายสี ชั่วร้ายอำมหิตถึงที่สุด——

ป้ายเกียรติยศ “ความกล้าหาญชอบธรรมควรเป็นแบบอย่าง” ในมือพวกเขายังคงประคองไว้อย่างหนักอึ้งอยู่เลยนะ!

ฝูเป่าร้อนใจจนถีบขาน้อย ๆ ไปมา นิ้วเล็ก ๆ ชี้ไปข้างหน้า “รีบไปสิเจ้าคะ! ฝูเป่าจะไปหาย่า!”