ตอนที่ 121 มลทินของอ่าวชิงสุ่ย

ด้านหลังขบวนชาวบ้าน เงาร่างลับ ๆ ล่อ ๆ สองสายหดตัวอยู่หลังต้นไม้เฒ่ายื่นคอชะเง้อมอง

“จางเอ้อร์โก่วไอ้ตัวกวนส้นตีนนี่หาเรื่องแท้ ๆ ไฉนถึงให้มันได้ยินไปได้!” โจวซวี่เหนียงถ่มเสลดข้นลงพื้นอย่างแรง พ่นลมเย็นชาออกจากจมูก “คราวนั้นหินก้อนใหญ่ก้อนนั้นก็เป็นเจ้าที่พานำไอ้พวกโง่หมู่บ้านตระกูลซุนไปอุดไว้แต่แรก เดิมทีนึกว่าจะมีงิ้วดีให้ดู ใครเล่าจะคิดว่าผ่านไปไม่กี่วัน ในหมู่บ้านกลับเปิดทางน้ำได้อีกแล้ว!”

สถานการณ์ของหมู่บ้านตระกูลซุนดีกว่าอ่าวชิงสุ่ยเล็กน้อย บ่อน้ำยังไม่แห้งสนิทเสียทีเดียว แต่น้ำก็เหลือไม่มากแล้ว คนในหมู่บ้านแย่งน้ำกระบวยเดียวจนหัวร้างข้างแตกถือเป็นเรื่องปกติ

ด้วยความบังเอิญคราหนึ่ง ชาวบ้านคนหนึ่งของหมู่บ้านตระกูลซุนพบตาน้ำบนเขา จึงรีบรายงานแก่หมู่บ้านด้วยความดีใจ ทุกคนวิ่งโร่ไปดูด้วยความตื่นเต้น ทว่าใจกลับเย็นวาบไปครึ่งดวง——

ทิศทางการไหลของน้ำพุสายนั้น ชี้ชัดว่าไหลไปยังอ่าวชิงสุ่ย!

หัวหน้าหมู่บ้านตระกูลซุนเกิดความคิด นำพาชาวบ้านลักลอบขุดคูส่งน้ำอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ หวังจะชักน้ำไปยังหมู่บ้านตนเอง

ตอนนั้นซุนพัวผีกับซุนเหล่าย่าผู้เป็นแม่ก็อยู่ในเหตุการณ์ สองแม่ลูกคู่นี้พูดยุยงไปยกหนึ่งว่า “น้ำดีไม่ไหลรดนาผู้อื่น พวกเราตัดน้ำของพวกมันเสียก่อน น้ำนี้ถึงจะพอให้พวกเราใช้”

พวกชาวบ้านหวาดกลัวการขาดน้ำจนขวัญหนีดีฝ่อไปนานแล้ว กลัวจริง ๆ ว่าน้ำช่วยชีวิตเพียงน้อยนิดนี้จะไม่พอแบ่ง จึงตัดใจร่วมแรงกันผลักหินยักษ์ก้อนหนึ่งไปอุดทางน้ำที่มุ่งสู่อ่าวชิงสุ่ยจนตันสนิท