ตอนที่ 120 รางวัลเชิดชูของนายอำเภอ

ฟูจื่อถังรับของกำนัล อีกทั้งรับพิธีคารวะอาจารย์ของฝูเป่าแล้ว จึงนับว่ายอมรับนักศึกษาผู้นี้เข้าสำนักอย่างเป็นทางการ

เมื่อย่างเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิ ฝูเป่าก็จะได้ไปสำนักศึกษาแล้ว!

ระหว่างทางกลับ ฝูเป่ายิ้มไม่หุบ กระโดดโลดเต้นไปมาไม่อาจหยุดได้ “ท่านพ่อ ฝูเป่าจะได้ไปสำนักศึกษาแล้ว ฝูเป่าจะได้เรียนรู้หนังสือ ได้รู้หนังสือเยอะมาก ๆ เลย!”

จ้าวหม่านชางก็ดีใจ อ้าปากหัวเราะจนหุบไม่ลง พลางเอ่ยรับคำพูดของฝูเป่า “ใช่แล้ว ฝูเป่าของพวกเราเก่งกาจ วันหน้าย่อมรู้หนังสือมากมาย เก่งกาจกว่าท่านพ่อยิ่งนัก!”

“ฝูเป่าจะสอนท่านพ่อ!” ฝูเป่าแกว่งมือของจ้าวหม่านชาง พลันกระโดดโถมตัวเข้าใส่จ้าวหม่านชาง ตะโกนก้องอย่างเบิกบานใจ “สอนให้ท่านพ่อรู้หนังสือเยอะมาก ๆ ด้วย!”

จ้าวหม่านชางตกใจจนสะดุ้ง รีบค้อมเอวลงอุ้มนางขึ้นมา เบิกบานใจจนแทบไม่รู้ทิศเหนือใต้ “ดี ๆ ๆ พ่อจะเรียนตามฝูเป่า ฝูเป่าก็คืออาจารย์ตัวน้อยของบ้านเรา!”

ฝูเป่าได้ยินวาจานี้ก็ยิ่งดีอกดีใจ ปรบมือพลางโห่ร้อง “ฝูเป่าเป็นอาจารย์ตัวน้อยแล้ว!”

“อาจารย์ตัวน้อยอะไรกัน”