ตอนที่ 114 จอมเกเรน้อยจางถิงอวี้

ทางด้านอาจารย์เฒ่าหูยังมีเรื่องต้องสะสาง จึงพาหลิวจื่ออันเดินเข้าไปด้านในสถาบัน

เหล่านักศึกษาที่มุงดูความครึกครื้นต่างมองหน้ากันไปมา ใบหน้าต่างร้อนผ่าวด้วยความอับอาย ไม่มีผู้ใดหน้าหนาพอจะทนยืนอยู่ตรงนั้นอีก ต่างพากันสลายตัวแยกย้ายไปอย่างหงอยเหงา

“อาสาม ท่านพ่อให้พวกเราไปกินข้าวที่หอเต๋อเยวี่ยเจ้าค่ะ!” ฝูเป่าเขย่าแขนเสื้อของจ้าวชิงซานอย่างออดอ้อน นึกถึงการได้กินขนมแล้วดวงตากลมโตก็เป็นประกายวิบวับ

ขนมของหอเต๋อเยวี่ยอร่อยมาก อร่อยเหมือนถังหูลู่เลย!

จ้าวชิงซานเรียนตำราอยู่ในตำบลมาหลายปีปานนี้ ยังไม่เคยเข้าร้านอาหารเลยสักครา ด้วยรู้ว่าทางบ้านลำบาก ยามปกติสิ่งใดประหยัดได้เขาก็ประหยัด

ครั้นได้ยินว่าจะไปหอเต๋อเยวี่ย เขาก็ค่อนข้างประหลาดใจ ยามเห็นฝูเป่าตั้งตารอคอยถึงเพียงนี้ เขาจึงเก็บตำราเข้าอกเสื้อทันที จูงมือเล็ก ๆ ของฝูเป่าเตรียมจะออกเดิน “เช่นนั้นพวกเราไปกันตอนนี้เลย”

ฝูเป่าส่งเสียงร้องโห่ร้องอย่างยินดี

“พี่ชิงซาน” ชุยเทียนเฉิงยังไม่จากไปไหนตลอดเวลา เวลานี้ก้าวขึ้นหน้ามาหนึ่งก้าว สีหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “ต้องขออภัยจริง ๆ ข้าเองก็คิดไม่ถึงว่าหยางจื่อเจินจะทำเรื่องไร้คุณธรรมพรรค์นั้น เป็นความผิดของข้า เกือบจะก่อให้เกิดมหันตภัยเสียแล้ว!”

กล่าวถึงตรงนี้ เขาก็ยกแขนเสื้อขึ้นปิดหน้า “หากเป็นเหตุให้ท่านกับข้าต้องบาดหมางแคลงใจกัน ข้าก็แทบจะไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไปแล้วจริง ๆ!”

พอฝูเป่าเห็นเขาเข้ามาใกล้ ร่างเล็ก ๆ ก็หดถอยไปอยู่ด้านหลังจ้าวชิงซานตามจิตสำนึก มือเล็กขยุ้มชายเสื้อของจ้าวชิงซานไว้แน่น