ตอนที่ 115 โป๊เปลือยน่าอายจะตายไป

จางถิงอวี้ไม่สนใจขนม เขาจ้องฝูเป่าพลางเชิดหน้าขึ้นสูง “โย่ว เจ้าไม่ได้พูดไม่เป็นหรอกหรือ”

“ฝูเป่าพูดเป็นนะ...” ฝูเป่าเบิกตากว้างอย่างสงสัย พลางมีน้ำโหขึ้นมาบ้าง “เจ้าต่างหากที่พูดไม่เป็น!”

นางน่ะฉลาดปราดเปรื่องยิ่งนัก!

แม้จะกล่าวว่ายามถูกเก็บมาจากบนเขาเข้าตระกูลหนิวในคราวนั้นยังส่งเสียงไม่เป็น ทั้งยังไม่มีผู้ใดสอนอย่างจริงจัง ทว่าผ่านไปไม่นานนักนางก็ส่งเสียงอ้อแอ้พูดเป็นได้ด้วยตนเองแล้ว

ฝูเป่าไม่ยินยอมให้ผู้ใดมาใส่ร้ายป้ายสีนาง

“ที่แท้เจ้าชื่อฝูเป่า”

จางถิงอวี้มองดูดวงหน้าน้อย ๆ กลมป้อมขาวอมชมพูของนาง แล้วก็มองดูจุกน้อย ๆ บนศีรษะของนาง จู่ ๆ ก็กล่าวด้วยน้ำเสียงประดุจประทานพระคุณว่า “วันหน้าเจ้าจงติดตามนายน้อยผู้นี้ มารับใช้ข้า... เป็นหญิงรับใช้!”

ฝูเป่าฟังไม่เข้าใจ เอ่ยถามอย่างสงสัยว่า “หญิงรับใช้คืออะไรกัน”

“เป็นพวกบ้านนอกคอกนาจริง ๆ แม้แต่เรื่องแค่นี้ก็ไม่รู้” จางถิงอวี้กอดอก เชิดศีรษะสูงขึ้นไปอีก ใช้รูจมูกมองฝูเป่า “ก็คือเจ้าต้องเชื่อฟังคำพูดข้า ปรนนิบัติข้า คอยตามหลังข้าอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน...”

มีผู้คนมากเพียงใดที่แก่งแย่งแทบหัวร้างข้างแตกเพื่ออยากเข้าจวนตระกูลจางมาปรนนิบัติเขา แม้แต่เปลือกตาเขายังคร้านจะปรายมอง