ตอนที่ 107 ล้วงรังนกล้วงเจอโจรภูเขา

อาจารย์เฒ่าหูฟื้นแล้ว ทว่าในลำคอกลับแห้งผากจนแทบมีควันพวยพุ่ง โครงกระดูกทั่วทั้งร่างคล้ายจะหลุดออกจากกัน ไม่มีที่ใดไม่ปวดระบม

“ฟูจื่อ ท่านฟื้นเสียทีนะเจ้าคะ!” คนบ้านตระกูลจ้าวทั้งเด็กและผู้ใหญ่ต่างพากันกรูเข้ามาล้อมรอบ แต่ละคนล้วนมีสีหน้าห่วงใย

หลิ่วเชียนเชียนส่งชามยาอุ่น ๆ ไปให้ “ฟูจื่อ ร่างกายท่านอ่อนแอนัก ดื่มยานี้สักชามเพื่อปรับสภาพก่อนเถิดเจ้าค่ะ”

น้ำยาสีดำมะเมื่อม กลิ่นฉุนแตะจมูก หูเฒ่าชราผู้นี้หลับตาแล้วกลืนรวดเดียวลงไป

ฝูเป่าเขย่งปลายเท้า มือเล็ก ๆ อ้วนป้อมล้วงเข้าไปคลำหาในกระเป๋าเสื้อตัวสั้นแนบกาย ก่อนจะยื่นน้ำตาลมอลต์ 1 ก้อนให้อาจารย์เฒ่าหู “ท่านปู่กินลูกกวาดนะเจ้าคะ หวาน ๆ จะได้ไม่ขม!”

น้ำตาลมอลต์นั้นนางตัดใจกินไม่ลง ซ่อนไว้ในกระเป๋านานเกินไป มันจึงละลายเหนียวเหนอะติดอยู่บนกระดาษน้ำมันเสียแล้ว

อาจารย์เฒ่าหูชะงักงันไป มองตามมือเล็ก ๆ นั้นไปก็เห็นดวงตากลมโตสีดำขลับคู่หนึ่ง