เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
นึกไม่ถึงว่าหวังชิวจวี๋จะต่ำช้าถึงเพียงนี้ คนตระกูลจ้าวต่างโกรธจนหน้าดำหน้าแดง
กู้สี่เม่ยโกรธจนเนื้อตัวสั่นเทิ้ม ชี้หน้าหวังชิวจวี๋ก่นด่าเสียงเกรี้ยวกราด “เจ้า... เจ้าผายลม! วาสนาของฝูเป่ามีไว้หาตาน้ำให้หมู่บ้านเรา มิใช่มีไว้ถมหลุมให้คนอันธพาลเช่นเจ้า!”
ผู้ใหญ่บ้านเองก็ทนดูต่อไปไม่ไหว ตีหน้าขรึมก้าวออกมา “เมียหนิวเหล่าซาน เจ้าเหลวไหลอะไรกัน ฝูเป่าเป็นเด็กนำโชคของหมู่บ้านเรา นั่นเพราะนางนำพาหนทางรอดมาให้หมู่บ้าน นี่กับการช่วยหรือไม่ช่วยบ้านเจ้ามันคนละเรื่องกัน บาปกรรมที่พวกเจ้าก่อขึ้นเองอย่าได้เอามาป้ายใส่หัวฝูเป่า!”
ทว่าหวังชิวจวี๋กับพี่สะใภ้หนิวไม่เอาหน้าบางใด ๆ อีกต่อไปแล้ว
ทั้งสองกระดกก้นนั่งลงข้างแผ่นไม้กระดานประตู ตบพื้นแหกปากร้องโหยหวน “ไร้ความยุติธรรมสิ้นดี! คนตระกูลจ้าวผู้เฒ่าจะบีบคั้นบ้านสามตระกูลหนิวของพวกเราให้ตายแล้ว—”