บทที่ 113 - สังหารจงคุน

บทที่ 113 - สังหารจงคุน

จงคุนกระอักโลหิตออกมา สีหน้าเต็มไปด้วยความอเนจอนาถ มองดูฉินเจิ้งด้วยความหวาดผวา พลางเอ่ยขึ้นว่า "ฉินเจิ้ง เจ้าอย่าได้วู่วาม หากเจ้าฆ่าข้า บรรพชนตระกูลจงไม่มีทางปล่อยเจ้าไปแน่"

"อีกอย่าง หากเจ้าปล่อยข้าไป ข้าจะขอให้ท่านบรรพชนช่วยคุ้มครองเจ้า อย่างไรเสียเจ้าก็ฆ่าฝางจิ่วเจินไปแล้ว ตระกูลฝางย่อมไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่"

ฉินเจิ้งยิ้มเรียบพลางกล่าวว่า "ข้ารู้ดี ต่อให้ข้าปล่อยเจ้าไป พวกเจ้าก็ไม่มีทางปล่อยข้าไปอยู่ดี เพราะฉะนั้น เจ้าต้องตาย"

"ส่วนเรื่องผลที่ตามมาหลังจากฆ่าพวกเจ้า ก็ไม่ต้องให้เจ้ามาเหนื่อยใจแทนข้าหรอก"

ประกายดาบวาบผ่าน ปลิดศีรษะของจงคุนลงในทันที ฉินเจิ้งทอดสายตามองไปยังทิศทางของสามตระกูลใหญ่

จากนั้นก็ชูนิ้วกลางขึ้น แล้วล่าถอยหนีไปทางที่ห่างไกล