บทที่ 17 - วิกฤตเป็นตาย

บทที่ 17 - วิกฤตเป็นตาย

มารดาบฟันก้อนหินจนแตกกระจายแล้วพุ่งเข้าใส่ฉินเจิ้ง ความเร็วของมันสูงส่งยิ่งนัก เพียงพริบตาเดียวก็มาถึงตรงหน้าฉินเจิ้ง มีดปังตอทั้งสองเล่มหมุนคว้างดุจกงล้อวายุอัคคี หอบเอาภาพติดตานับไม่ถ้วนฟาดฟันลงมา

ฉินเจิ้งสีหน้าเปลี่ยนไป เขาไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย กระโดดทะยานขึ้นจากจุดเดิมทันที สองมือคว้าจับลำต้นของต้นไม้โบราณสูงเสียดฟ้าที่อยู่ด้านข้างเพื่อหลบการโจมตีของมารดาบ จากนั้นใช้ลำต้นไม้เป็นจุดค้ำยัน เหวี่ยงร่างอย่างแรงแล้วกระโดดขึ้นไปบนต้นไม้โดยตรง ก่อนจะรีบปีนป่ายขึ้นไปด้านบนด้วยความเร็วสูงสุด

บนพื้นราบ ต่อให้มีพุ่มไม้คอยบดบัง การจะหลบเลี่ยงคมมีดของมารดาบก็ยังเป็นเรื่องยาก

ทว่าเมื่อขึ้นมาอยู่บนต้นไม้ มีกิ่งก้านสาขานับไม่ถ้วนคอยเป็นสิ่งกีดขวาง การหลบหลีกจึงทำได้ง่ายขึ้นและถ่วงเวลาได้สะดวกยิ่งกว่า

อย่างไรก็ตาม ฉินเจิ้งคิดว่ามารดาบจะปีนต้นไม้ไล่ตามเขาขึ้นมา ทว่ากลับไม่เป็นเช่นนั้น มารดาบยืนอยู่ใต้ต้นไม้ กวัดแกว่งมีดคู่ในมือฟาดฟันใส่ต้นไม้โบราณโดยตรง

ปัง! ปัง! ปัง!