บทที่ 16 - ยื้อเวลา

บทที่ 16 - ยื้อเวลา

หลังจากกลืนลูกกลอนโกลาหลลงไปแล้ว ในห้วงสมองของฉินเจิ้งก็ราวกับปรากฏธูปขึ้นมาดอกหนึ่ง ธูปดอกนี้ถูกจุดไฟเรียบร้อยแล้วและสามารถเผาไหม้ได้เป็นเวลาหนึ่งเค่อ

เมื่อธูปเผาไหม้จนหมดดอก พลังบำเพ็ญของเขาจะทะลวงจากขอบเขตนักรบเข้าสู่ขอบเขตถัดไปซึ่งก็คือขอบเขตปรมาจารย์ยุทธ์ในพริบตา

ทว่าช่วงเวลาที่แสดงผลนั้นมีเพียงสามลมหายใจเท่านั้น

หากฉินเจิ้งไม่สามารถสังหารภูตผีวิญญาณทั้งสองตนพร้อมกันได้ภายในสามลมหายใจ เขาก็จะต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัยอยู่ดี

ยาก มันยากเย็นอย่างแท้จริง

หากผิดพลาดเพียงนิดเดียว ก็เท่ากับพ่ายแพ้ยับเยินทั้งกระดาน

เวลาค่อยๆ ไหลผ่านไป พละกำลังของฉินเจิ้งก็ค่อยๆ สูญเสียไปทีละน้อย ร่างกายเริ่มจะฝืนรับไม่ไหว ลมหายใจหอบหนักดั่งโคถึก ใบหน้าซีดขาวราวกับกระดาษ แม้กระทั่งฟันที่ขบกัดริมฝีปากจนแตกและมีเลือดสดไหลซึมออกมาเขาก็ยังไม่ทันรู้ตัว