กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 37 ภาค - ข้ารับจวิ้นจู่มาเป็นอนุให้สามี 12
ฉีเล่อเล่อลอบกระหยิ่มในใจ แน่นอนว่าเป็นเพราะพอนึ่งเสร็จ นางก็ขอกินก่อนเป็นคนแรกอย่างไรเล่า ส่วนที่กินไม่หมดก็เก็บเข้าไปในมิติ เหลือไว้ในจานเพียงบาง ๆ ปิดก้นจานเท่านั้น
ภายในห้องพลันเงียบกริบ บรรยากาศกระอักกระอ่วนแผ่ซ่านไปทั่ว
ป๋ายเจียเป่าร้องไห้โฮขึ้นมา สะใภ้ใหญ่ป๋ายเองก็คร่ำครวญเสียงดัง “วันคืนเช่นนี้จะอยู่ต่อไปได้อย่างไร...”
ฉีเล่อเล่อเลิกคิ้ว จะใช้มุกหนึ่งร้องไห้ สองโวยวาย สามขู่ผูกคอตายหรือ?
เชิญแสดงให้เต็มที่เถิด อย่างไรเสียข้าก็ไม่กระอักกระอ่วน คนที่กระอักกระอ่วนย่อมเป็นผู้อื่น