กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ราตรีสีขาว
ตอนที่ 107 วันฝนพรำ วันพักผ่อน ข้าวผัดพริก
กัวจื่อฝานกำลังปรับทุกข์อยู่ตรงหน้าซูไป๋หาง พลางมองไปรอบ ๆ เป็นระยะขณะที่พูด
ความขลาดกลัวในแววตานั้นแทบจะเอ่อล้นออกมาอยู่รอมร่อ
พอพูดถึงช่วงท้าย เขาก็กำหมัดแน่น ทุกถ้อยคำล้วนสบถด่า น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเสียใจภายหลัง
“เมื่อวานนี้ ถ้าฉันไม่ได้กินหมากฝรั่งก้อนนั้นเข้าไปก็คงดีแท้ ๆ!”
“ถ้าเป็นแบบนั้น ก็คงไม่ต้องมาซวยแบบนี้แล้ว”
“ถ้ามอบโอกาสให้ฉันได้อีกสักครั้ง ฉันจะไม่กินมันเด็ดขาด”
“ซวยจริง ๆ เกิดมาทั้งชีวิตเหล่าจื่อไม่เคยซวยขนาดนี้มาก่อนเลย!”
กัวจื่อฝานรู้สึกว่า
ชาตินี้เขามีความหวาดกลัวต่อหมากฝรั่งฝังใจไปแล้ว