กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ราตรีสีขาว
ตอนที่ 106 บุรุษไม่หลั่งน้ำตาโดยง่าย แค่ยังไม่เจอเคราะห์ซวย
“พ่อ แม่ คุณปู่ หนูยืนขึ้นได้แล้ว!!”
“ขา ขาของหนูหายดีแล้วเหรอ”
เว่ยเจียเจียเหมือนยังไม่อยากจะเชื่อ พึมพำออกมาประโยคหนึ่ง
ขยับเตะขาเบา ๆ ความเคลือบแคลงสงสัยหยาดหยดสุดท้ายก็มลายหายไป
เปลี่ยนกลายเป็นความแน่วแน่มั่นใจ
“ขาของหนู หายดีแล้ว!!”
คนตระกูลเว่ยต่างพากันสบตา มองภาพตรงหน้าด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
พวกเขาไม่ได้กำลังฝันไปใช่ไหม
ฝันว่าลูกสาว/หลานสาวของพวกเขา ขาหายดีจนสามารถลุกเดินบนพื้นได้แล้วงั้นเหรอ