กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ราตรีสีขาว
ตอนที่ 108 อันรั่วหราน กระเป๋าเงินแฟบ ๆ ยิ่งซ้ำเติมความลำเค็ญ
อาจเป็นเรื่องบังเอิญ
ในช่วงที่ซูไป๋หางเพิ่งเริ่มเปิดร้าน
เมฆดำบนท้องฟ้าก็เริ่มแผ่ปกคลุมอย่างหนาแน่น
ซ่า ๆ เม็ดฝนขนาดเท่าเมล็ดถั่วร่วงหล่นลงมา กระทบยอดไม้จนส่งเสียงเปาะแปะไม่ขาดสาย
ฝนในฤดูร้อนไม่ได้หนาวเหน็บเหมือนฤดูหนาวหรือฤดูใบไม้ร่วง แต่กลับนำพาความรู้สึกเย็นสดชื่นมาให้
ลมพัดแรงหวีดหวิว ไม่ต้องบอกเลยว่าจะสบายเนื้อสบายตัวแค่ไหน
“อ๊า อาปาอาปา”
ซูเยวี่ยเยวี่ยอ้าปาก ปล่อยให้ลมพัดเข้าปากพลางอ้า ๆ หุบ ๆ
เส้นผมฟูนุ่มบนศีรษะ