เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 16 การสอบประจำปีจบลง กลับสำนัก
“อืม... ฉินเสี่ยวสี่ตอนทำท่าชูเขี้ยวกางเล็บก็น่ารักมากเหมือนกันนะ” ซ่งทิงหว่านแกล้งทำเป็นครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดด้วยรอยยิ้ม
ฉินสี่ยิ้มเขิน ๆ แล้วจู่ ๆ ก็โผเข้ากอดซ่งทิงหว่าน
อาจเป็นเพราะหว่านเอ๋อร์เป็นผู้บำเพ็ญสายโอสถ ตัวนางเลยมีกลิ่นยาอ่อน ๆ อยู่เสมอ แล้วยังมีกลิ่นหอมสดชื่นอีกอย่างที่บอกไม่ถูก ทุกครั้งที่เข้าใกล้ก็รู้สึกสบายใจขึ้นมา
ฉินสี่สูดหายใจเข้าลึก ๆ ปล่อยให้กลิ่นกิ่งสนลอยจากตัวนางซึมซาบเข้าไปในใจ
“หว่านเอ๋อร์... ข้ามีอาหญิงอยู่คนหนึ่ง ตลอดชีวิตนางมีความสุขมาก มีความสุขกว่าท่านแม่ของข้าเสียอีก ท่านแม่ไม่ชอบที่ข้าเป็นผู้หญิง สืบทอดกิจการของตระกูลไม่ได้ วัน ๆ เอาแต่ด่า ไม่แม้แต่จะมองข้าดี ๆ แต่ท่านพ่อ ท่านอาหญิงกับท่านอาเขยรักข้ามาก แม้แต่ท่านพี่ที่เป็นลูกพี่ลูกน้องก็ยังคอยเอาใจและตามใจข้าเสมอ”
“ตอนเด็ก ๆ ข้าคิดว่าแค่นี้ก็มีความสุขมากแล้ว ถึงท่านแม่จะไม่รักข้าก็ตาม”
“แต่... ท่านอาหญิงที่รักข้าที่สุดกลับป่วย ที่บ้านเชิญปราชญ์โอสถเก่ง ๆ มาตั้งมากมายก็ไม่ได้ผล ข้าเห็นท่านอาหญิงอ่อนแอลงทุกวัน แต่นางก็ยังยิ้มปลอบข้าว่าไม่เป็นไร”
“ท่านอาหญิงชอบรำกระบี่ที่สุด เวลานางอยู่กับท่านอาเขย คนหนึ่งจะบรรเลงพิณ อีกคนรำกระบี่ ดูอิสระสบายใจ แต่ก็เป็นกันเองมากด้วย”
“แต่ตอนนี้นาง...”