เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 17 ความเข้าใจ
ขากลับสำนักกลับใช้เวลาไม่นาน เรือบัวที่แล่นช้าขนาดนี้ล่องไปแค่ครึ่งเดือนกว่า ๆ ก็มาจอดหน้าสำนักเวิ่นเจี้ยนแล้ว
“กลับมาถึงเสียที ถ้ายังไม่ถึงอีก ข้าคงขึ้นราแล้ว”
ขาไปพวกเขาแวะพักเป็นระยะ ยังมีเพื่อนให้เถียงเล่นด้วย แต่ขากลับเดินทางรวดเดียวไม่หยุด พวกเขาที่ไม่ได้หลับมานานเลยได้หลับกันสักตา ซึ่งเป็นเรื่องที่นาน ๆ จะเกิดขึ้นที
ซ่งทิงหว่านยิ้มแล้วโบกมือเก็บเรือบัว
ทั้งสี่คนล้างหน้าล้างตาที่เชิงเขา พักกันหนึ่งวัน แล้วค่อยกลับสำนักเวิ่นเจี้ยนไปส่งภารกิจ
ตอนออกไปมีกันห้าคน แต่กลับมาแค่สี่คน ตามปกติถือว่าผิดกฎ ซ่งทิงหว่านกับพวกจึงตั้งใจจะอธิบายเรื่องราว หวังว่าผู้อาวุโสจะเข้าใจบ้าง แต่พอผู้อาวุโสคนนั้นเห็นชื่อของพวกเขา ก็โบกมือบอกว่ารู้แล้ว
เขาบอกว่าทางบ้านของฉินสี่แจ้งมาแล้ว
พอได้ยินแบบนั้น ซ่งทิงหว่านกับเผยเซียงอันก็มองหน้ากัน แล้วเก็บคำพูดที่เตรียมไว้ ไม่พูดอะไรต่อ
ดูท่าครอบครัวของฉินสี่คงไม่ธรรมดา