เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 740 เหลิ่งเยวี่ย เจ้าต้องรอข้า
เดิมทีใบหน้างดงามไร้ที่ติของเย่จิ่วเฉินยามยิ้มควรทำให้ผู้คนลุ่มหลง แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด ในยามนี้ผูปาเหยากลับสัมผัสได้เพียงความหวาดกลัว
รอยยิ้มของเย่จิ่วเฉินคล้ายอสุราแห่งนรก เย็นเยียบและชวนขนลุก
ทันใดนั้นหงเหยาก็ฉวยจังหวะที่ผูปาเหยาเสียสมาธิ วาดกระบี่เฉียบคมแทงตรงเข้าใส่อกของเขา ผูปาเหยาสัมผัสได้ถึงจิตสังหาร จึงรีบรวบรวมสมาธิยกกระบี่ขึ้นคิดจะสกัด
เย่โม่หานที่อยู่ข้าง ๆ มองอยู่ มือที่ถือเศษเครื่องเคลือบพลันออกแรง กำลังจะขว้างออกไป แต่กลับเห็นแสงสีขาวสายหนึ่งวาบผ่านตรงหน้าอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็เห็นข้อมือของผูปาเหยาสะบัด ราวกับถูกสิ่งใดกระแทกจนหมดแรงในทันที กระบี่ที่เขายกขึ้นสกัดแนวรุกของหงเหยาก็หลุดจากมือ ลอยกระเด็นออกไป
ร่างผูปาเหยาแข็งทื่อ สีหน้าชะงักงัน พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นหงเหยามาถึงตรงหน้าแล้ว
กระบี่ในมือของอีกฝ่ายแทงทะลุอกเขาอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย