เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 739 เจ้าจงตายไปพร้อมนางเสียเถิด
ท้องพระโรงจัดงานเลี้ยง
หงเหยากอดองค์หญิงใหญ่เจียมู่ไว้ พลางสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ทว่าดวงตาของนางกลับมีเพียงผูปาเหยาอยู่เสมอ
ไม่ว่าหงเหยาจะพูดอะไร นางก็ไม่แม้แต่จะปรายตามอง
มุมปากของนางประดับรอยยิ้มมาตั้งแต่ต้นจนจบ แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด หงเหยากลับอ่านความหมายของรอยยิ้มนั้นไม่ออกไม่ว่าจะพยายามเพียงใด
เขาติดตามองค์หญิงใหญ่เจียมู่มานานกว่าสิบปี เป็นคนที่นางใกล้ชิดและไว้วางใจที่สุด เขาเห็นนางวางกลยุทธ์อย่างแยบยลและจัดการทุกสิ่งเพื่อบุรุษตรงหน้ามาโดยตลอด เห็นกับตาว่าทุกครั้งนางแทบอยากบอกความในใจแก่บุรุษผู้นี้เหลือเกิน แต่พอพบหน้าเขาทีไร นางกลับต้องข่มความรู้สึกของตนอย่างสุดกำลัง
ถึงขั้นยอมทำเรื่องที่เดิมทีนางไม่ชอบหรือแม้แต่รังเกียจ เพียงเพื่อบุรุษผู้นี้
หงเหยาไม่เคยคิดเลยว่าผูปาเหยาจะมีข้อดีตรงไหน