เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 718 แยกทางกันเดิน
ไป๋เฮ่อแสร้งทำท่าราวกับกำลังเสียใจอย่างยิ่ง
“ข้าหวังดีไปขอร้องฟู่เหยา ถึงขั้นไม่ลังเลที่จะยกชื่อเจียงทิงไป๋มาอ้าง เจ้าเองก็รู้ว่าข้าหวาดระแวงเพียงใดกับการใช้ชื่อเจียงทิงไป๋ไปทำเรื่องต่าง ๆ แต่เพื่อเจ้าแล้ว ข้าก็ทำไปหมด เจ้ายังสงสัยในเจตนาของข้าอีก ถึงกับคิดว่าคนอื่นเป็นคนทำเสียได้”
แม้ไป๋เฮ่อจะแสดงท่าทีจริงใจอย่างถึงที่สุด แต่หลัวเสี่ยวอวี้ยังคงขมวดคิ้ว สีหน้าดูไม่ค่อยเชื่อเขานัก
นางเป็นคนสุดท้ายในหมู่พวกเขาที่ได้ติดตามอยู่ข้างกายเหลิ่งเยวี่ยก็จริง แต่ความรู้สึกและความเชื่อมั่นที่นางมีต่อเหลิ่งเยวี่ยนั้นไม่ได้น้อยไปกว่าใคร บางทีอาจมากกว่าพวกนางเสียด้วยซ้ำ
เพราะเช่นนี้ นางจึงเชื่อมั่นในนิสัยใจคอของเหลิ่งเยวี่ยอย่างยิ่ง และคิดว่าไม่ว่าอย่างไร เหลิ่งเยวี่ยก็ไม่มีทางทอดทิ้งพวกนางเพียงเพื่อผู่ปาเหยา
“ข้าแค่รู้สึกว่าแม่นางเหลิ่งเยวี่ยไม่น่าทำเรื่องเช่นนี้”