เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 716 ไม่เป็นไร ข้าจะอยู่เคียงข้างเจ้า
ปกติฮูหยินผู้เฒ่าเหลิ่งดูมีเมตตาอ่อนโยน อีกทั้งคนส่วนใหญ่ต่างไม่ได้ติดตามรับใช้นางมาตั้งแต่สมัยอยู่จวนแม่ทัพต้าโจว จึงไม่รู้ว่าฮูหยินผู้เฒ่าเหลิ่งในอดีตสง่าผ่าเผยและน่าเกรงขามเพียงใด ยามโกรธขึ้นมาน่าหวาดหวั่นเพียงไหน
เวลานี้ฮูหยินผู้เฒ่าเหลิ่งจู่ ๆ ก็ลุกขึ้น ใบหน้าเย็นชา ระหว่างคิ้วและดวงตาเต็มไปด้วยโทสะกับไอสังหารเย็นเยียบที่ปิดบังไม่มิด ทำให้ทุกคนตกตะลึงจนพูดไม่ออก
ฮูหยินผู้เฒ่าเหลิ่งมีสีหน้าโกรธขึ้ง ร่างกายราวกับกำลังสั่นเทาเบา ๆ
“เฉี่ยนเอ๋อร์!”
“ท่านย่า…”
“เจ้าอยู่ที่นี่ ข้าจะไปเอง!”
เหลียงเฉี่ยน “???”
“ในเมื่อจะไล่พวกเราออกไปทั้งหมดใช่หรือไม่? ได้ ข้าจะดูสิว่านางเหลิ่งเยวี่ยจะกล้าพูดเช่นนี้ต่อหน้าข้าหรือไม่!”
พูดจบ ฮูหยินผู้เฒ่าเหลิ่งก็ยกเท้าเดินออกไปทันที