เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 715 แม่นางเหลิ่งเยวี่ยจะไล่พวกเราไปหรือ?
เหลิ่งเซียวดูหมดเรี่ยวแรงไปทั้งคน แม้แต่น้ำเสียงตอนพูดก็ยังหม่นหมองอย่างยิ่ง
ฮูหยินผู้เฒ่าเหลิ่งมีสีหน้าเคร่งเครียด แม่นมเฝิงกับหลัวเสี่ยวอวี้ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ต่างตกตะลึงและรู้สึกเหลือเชื่อ มีเพียงเหลียงเฉี่ยนที่พองแก้ม ถลึงตากลมโต สีหน้ามุ่งมั่นแน่วแน่
“พูดอะไรก็ไร้ประโยชน์ ข้าไม่เชื่อเด็ดขาด!”
“เฉี่ยนเอ๋อร์…”
“ไม่เชื่อก็ไร้ประโยชน์!”
เหลิ่งเซียวกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ทันใดนั้นเสียงทุ้มต่ำเปี่ยมอำนาจก็ดังขึ้นในห้อง ทุกคนหันไปตามเสียง แล้วก็เห็นเหลิ่งฉือที่ใบหน้าดำคล้ำ ไม่รู้มาตั้งแต่เมื่อใด เขายืนอยู่ตรงประตูแล้ว
บรรยากาศภายในห้องค่อนข้างอึดอัด เหลียงเฉี่ยนอุ้มเด็กอยู่ ครั้นเห็นเหลิ่งฉือปรากฏตัวก็ดูเหมือนจะยังอยากพูดอะไร แต่กลับถูกเหลิ่งเซียวคว้าตัวไว้
เหลิ่งเซียวส่ายหน้าให้เหลียงเฉี่ยน นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ได้แต่ก้มหน้าอุ้มเด็กต่อ
เหลิ่งฉือเดินไปตรงหน้าฮูหยินผู้เฒ่าเหลิ่ง “ท่านแม่!”