เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 713 พูดอีกครั้งสิ
“ฮึ ๆ!”
ผู่ปา หยาน่ากล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ เย่จิ่วเฉินจึงหัวเราะเบา ๆ
ทว่าเสียงหัวเราะนั้นฟังดูทุ้มต่ำแหบพร่า ทั้งยังเจือความเย็นเยียบเลือนราง ทำให้ผู้ฟังรู้สึกไม่สบายตัวไปทั้งร่าง
“ข่านพูดมีเหตุผล เปิ่นหวางก็คิดเช่นนั้น เพียงแต่สิ่งที่ข่านต้องการไม่ใช่แค่ข้ออ้างกับโอกาสอันชอบธรรมเท่านั้น แต่ยังต้องมีวิธีที่กำจัดพวกเขาได้โดยไม่ส่งผลกระทบต่อสถานการณ์โดยรวมของแคว้นเชียงอู๋แม้แต่น้อย”
ผู่ปา หยาน่าเม้มริมฝีปาก ไม่ได้พูดอะไร
เย่จิ่วเฉินกล่าวต่อ “เช่นนั้น หากเปิ่นหวางทำให้ข่านได้สมปรารถนาเล่า?”
สิ้นเสียงเย่จิ่วเฉิน ผู่ปา หยาน่าก็เบิกตากว้างขึ้นทันที
นั่นไม่ใช่แววตาแบบที่เกิดจากความโกรธและตกตะลึงก่อนหน้านี้ ทั้งไม่ใช่เพราะหวาดกลัวหรือไม่อยากเชื่อ
เขาจ้องเย่จิ่วเฉินตรง ๆ มองเหลิ่งเยวี่ย มองรอยยิ้มเลือนรางแต่มั่นใจว่าคุมสถานการณ์ได้บนใบหน้าของเย่จิ่วเฉิน และมองความเย็นชาราบเรียบที่ตั้งมั่นไม่หวั่นไหวบนใบหน้าของเหลิ่งเยวี่ย