เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 712 ข้าต้องขอบคุณเจ้าด้วยอย่างนั้นหรือ?
แม้เย่จิ่วเฉินจะมีรอยยิ้มแต้มใบหน้า ทว่าคิ้วตาลุ่มลึกจนยากหยั่งถึงความคิดในยามนี้ ตัวเขายังแผ่ไอเย็นออกมา ราวกับหิมะน้ำแข็งที่ทับถมอยู่ลึกในภูเขาหิมะ เพียงเข้าใกล้ก็รู้สึกถึงความเย็นเยียบจนหนาวสะท้านไปทั้งร่าง
ผู่ปา หยาน่ามีสีหน้ามืดครึ้ม คิ้วตาคมกริบเต็มไปด้วยความอำมหิต จ้องเย่จิ่วเฉินที่เข้ามาใกล้และจับแขนตนไว้ด้วยความระแวดระวังและเดือดดาล
ผู่ปา หยาน่าคิดจะสะบัดมืออีกฝ่ายออกตามสัญชาตญาณ ทว่าร่างกายกลับไร้เรี่ยวแรงโดยสิ้นเชิง
เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าเย่จิ่วเฉินจะบ้าบิ่นถึงเพียงนี้ กล้าลอบวางยาตนในพระราชวังแคว้นเชียงอู๋
ยังไม่ต้องพูดถึงว่าอีกฝ่ายใช้วิธีใด หรือวางยาตอนไหน
เขาไม่กลัวตายหรือ?
ต่อให้ฆ่าตนได้ แล้วเขากับเหลิ่งเยวี่ยและคนทั้งตระกูลเหลิ่งจะจากไปอย่างปลอดภัยไร้ภยันตรายได้หรือ?
เป็นไปได้อย่างไร?