เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 711 ข่านอย่าพูดเหลวไหล
กล่าวแล้วผู่ปาหยาก็เหลือบมองคนข้างกาย ข้ารับใช้รีบก้าวขึ้นมารินสุราให้เย่จิ่วเฉินกับผู่ปาหยาทันที
“ราวหนึ่งเดือนก่อน ข้าได้รับข่าวว่ามีคนจากแคว้นอื่นเข้ามาในเขตแดนเชียงอู๋หลายคน หลังสืบสวนก็พบว่าเป็นครอบครัวของท่านอ๋องกับพระชายาพอดี
ข้าได้ยินเรื่องท่านอ๋องกับพระชายามานานแล้ว อยากผูกมิตรด้วยมาโดยตลอด เพียงแต่ไม่มีโอกาส บัดนี้ท่านอ๋องกับครอบครัวเดินทางมาถึงเชียงอู๋แล้ว ข้าย่อมไม่ปล่อยโอกาสนี้ให้หลุดมือ
เพราะฉะนั้น ข้าจึงรั้งครอบครัวของท่านอ๋องกับพระชายาไว้”
ผู่ปาหยาพูดไปตามลำพัง ส่วนเหลิ่งเยว่กับเย่จิ่วเฉินยังคงมีท่าทีดังเดิม ไม่เผยความหวั่นไหว ไม่กล่าวแทรก เพียงนั่งฟังเงียบ ๆ
“ต่อมาข้ารู้ว่าพวกท่านมาเชียงอู๋แล้วแน่นอน แต่กลับไม่ยอมปรากฏตัวเสียที ข้าจึงใช้กลอุบายไปบ้าง แต่ท่านทั้งสองก็ยังไม่ปรากฏตัว
ไม่ปรากฏตัวก็จริง แต่จงใจทิ้งร่องรอยบางอย่างไว้ให้ข้าตามหา