เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 702 ช่างทำใจไม่ลงจริง ๆ
ราตรีมืดมิดและเย้ายวน กระบี่ในมือเหลิ่งเซียวราวกับงูเลื้อยตัวหนึ่ง ว่องไวคล่องแคล่วต่อสู้พันตูกับฝ่ายตรงข้าม
เดิมทีฝ่ายตรงข้ามคิดจะลอบลงมือ จึงส่งคนมาที่แต่ละแห่งเพียงหนึ่งหรือสองคน ตอนนี้ทางฮูหยินผู้เฒ่าเหลิ่งกับเหลิ่งฉือจัดการเรียบร้อยแล้ว เหลือเพียงทางเหลิ่งเซียวที่เกิดเหตุไม่คาดคิด
แต่จะยืดเยื้อต่อไปไม่ได้แล้ว
คนของฝ่ายตรงข้ามเงยหน้ามองท้องฟ้า แล้วชูกระบี่ยาวในมือขึ้น แทงเข้าหาจุดสำคัญของเหลิ่งเซียวอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย
เหลียงเฉี่ยนหลบอยู่ด้านข้าง มองจนหัวใจบีบรัดแน่น แต่ตอนนี้นางไม่ใช่เด็กสาวที่เมื่อเจอเรื่องอะไรก็ได้แต่ตีโพยตีพายส่งเสียงโวยวายเหมือนในอดีตอีกแล้ว นางรู้ว่าในเวลาเช่นนี้ สิ่งที่ทำได้มีเพียงพยายามดูแลความปลอดภัยของตนเองให้ดีที่สุด ไม่ไปถ่วงแข้งถ่วงขาเหลิ่งเซียว
ทว่าเมื่อเห็นฝ่ายตรงข้ามโจมตีจุดสำคัญของเหลิ่งเซียว เหลียงเฉี่ยนก็ยังอดร้องเตือนไม่ได้ว่า “ระวัง!”