กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 703 ช่างทำใจไม่ลงอยู่บ้างจริง ๆ 2
ขอบฟ้าค่อย ๆ ปรากฏสีขาวดุจท้องปลา ท้องฟ้าที่มืดสลัวพลันสว่างเจิดจ้าเป็นสีคราม เพียงชั่วพริบตา แสงอรุณก็สาดส่องทั่วหล้า
เหลิ่งเยวี่ยลืมตาขึ้นมองเวลา
“อู๋จิง?”
อู๋จิงเฝ้าอยู่หน้าประตูมาโดยตลอด เมื่อได้ยินเหลิ่งเยวี่ยเรียกขาน จึงขานรับแล้วเดินเข้ามาในห้องทันที
“นายท่าน ตื่นแล้วหรือเจ้าคะ?”
“ครอบครัวของหูเจียไปแล้วหรือ?”
“เจ้าค่ะ องครักษ์เงาคุ้มกันพวกเขาออกไปแล้ว เวลานี้น่าจะออกจากเมืองไปแล้ว”
ระหว่างกล่าว อู๋จิงก็เดินเข้ามาช่วยเหลิ่งเยวี่ยแต่งตัว
เหลิ่งเยวี่ยกล่าวด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “ไม่ได้เห็นเยว่เฉิงใช่หรือไม่?”