เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 700 เรื่องมันไม่ใช่อย่างที่คิด
เหลิ่งเยวี่ยกับเย่จิ่วเฉินเป็นสองคนแรกที่ออกจากเหลาอาหาร
ทั้งสองขึ้นรถม้าอย่างค่อยเป็นค่อยไปอย่างไม่เร่งร้อน สีหน้าไร้ความผิดปกติ ราวกับเป็นเพียงสามีภรรยาธรรมดาที่มารับประทานอาหารในเหลาอาหารเท่านั้น เหลิ่งเยวี่ยกำลังตั้งครรภ์ ร่างกายจึงไม่สะดวกหลายประการ เย่จิ่วเฉินคอยดูแลนางอยู่ข้างกายอย่างระมัดระวังตั้งแต่ต้นจนจบ
ทว่าในชั่วขณะที่กำลังก้าวขึ้นรถม้า สายตาของเหลิ่งเยวี่ยกลับเหลือบไปยังที่อื่นอย่างกะทันหัน
พ่อค้าแม่ค้าสองข้างทางกำลังร้องเรียกลูกค้า ฝูงชนที่สัญจรไปมาก็มีอยู่ไม่น้อย ทว่าเมื่อเหลิ่งเยวี่ยเหลือบมองอย่างฉับพลัน คนหลายคนกลับชักสายตากลับอย่างเห็นได้ชัดด้วยท่าทีมีพิรุธ แสร้งทำเป็นเดินชมถนนและดูสินค้า
แววตาเหลิ่งเยวี่ยฉายประกายเย็นวาบ นางหันไปมองเย่จิ่วเฉิน
เย่จิ่วเฉินพยักหน้าเล็กน้อย
“ระวังด้วย”